donderdag 18 oktober 2018

Ziek, overbelast, overtraind?

Griep?


Nadat ik in september ziek was geworden door waarschijnlijk te veel hooi op mijn vork te nemen, heb ik niet lang daarna maatregelen genomen om mijzelf wat te ontlasten wat betreft vrijwilligerstaken. En ik dacht dat ik de rest van mijn afspraken en toertochten nog wel door kon laten gaan. 

Periode van rust inlassen


Wel had ik me voorgenomen in november geen nieuwe afspraken meer te maken wat betreft alles en er even tussenuit te zijn om mijzelf wat tijd te gunnen te herstellen. Zowel fysiek als mentaal. Maar helaas was het afgelopen vrijdag gedaan. Ik werd ziek. Donderdag had ik nog 150 km aan vakjes gereden op de hoge veluwe, en vrijdag was ik totaal uitgeblust. Okee, ik was donderdagavond ook nog naar transgender cafe geweest. 

Iets eerder dan gepland


Maar goed, ik zei alles af wat ik het weekend  gepland had. En nam rust. Mijn rusthartslag was ook schokbarend hoog. En meestal na een paar dagen rust dan knap ik wel weer op. Maar niet deze keer. Elke belasting lijkt te veel te zijn. En ook mijn rusthartslag daalt maar matig na een week van totale rust. 

Op advies van de huisarts


Afgelopen woensdag ben ik bij de huisarts langs geweest. Deze was gelukkig niet direct ongerust. Maar heeft me wel het advies gegeven om te blijven bewegen, maar wel heel rustig aan te doen. Heerlijk zo'n tegenstrijdig advies. Maar ik kan er wel wat mee. Ik ga proberen om elke dag een stukje te wandelen en de belasting daarin aan te passen aan hoe ik me erbij voel. Over 2 weken ga ik weer naar mijn huisarts en dan zullen de resultaten van het bloedprikken er ook zijn. Ik heb gevraagd om vitamines en ijzer te laten controleren. Aangezien ik me niet fit voel maar ook niet ziek. 

Rust is welkom


De komende weken hou ik me dus even rustig. Iedereen die iets voor me wil doen is welkom in welke vorm dan ook. Ik heb zelf alleen even weinig energie om wat terug te geven, al wil ik dat in mijn hoofd wel heel graag. Het is moeilijk om niets te doen. Ik geef zoveel om al de mensen om mij heen. Maar ik merk wel dat ik die rust nodig heb. Ik zal dus per dag moeten bekijken wat ik wel of niet aankan of nodig heb.

dinsdag 2 oktober 2018

Appelflappentocht en wat eraan vooraf ging

De  training op de trike


Aangezien ik toch echt een grote fan van Kanjer ben, had ik nog niet veel kilometers gemaakt op Gekkie. Maar mijn plan was wel om daar de Appelflappentocht mee te rijden. Afhankelijk van hoeveel kilometer ik het nog leuk zou vinden om met Gekkie te rijden zou ik een deel met de trein afleggen naar en van de start of alles fietsend doen. Dus zodoende ben ik de donderdag voor de appelflappentocht een rondje  gaan fietsen met hem. Gelukkig viel het niet tegen. Het enige wat enigszins tegenviel was de snelheid en de energie die het mij kostte. Dit lag waarschijnlijk onder andere aan de tassen + de banden. De banden kon ik zo 123 even niets aan veranderen (behalve dan goed opppompen voor de tocht), maar de tassen had ik wel een beter idee voor. Zeker als het droog zou blijven. Dus thuis ging ik naarstig op zoek naar mijn rackpack wat ik voor mijn randonneurstochten had gekocht, en wat normaal op het bagagerekje van mijn racefiets ging dus. En na lang zoeken vond ik die terug onder een opgestapelde tafel in mijn garage.

Toch echt verslaafd aan het velomobiel rijden


Ik was best moe van de rit donderdag en vroeg mij af of ik zondag wel voldoende hersteld zou zijn. Daarom vrijdag sowieso maar een rustdag genomen. Maar zaterdagmiddag moest ik er toch even uit. En dan wel met Kanjer. Gewoon ff voelen hoe de benen zijn.... werd uiteindelijk een rondje van 89 km. Maar wel heel erg van genoten.

De heenreis


's Avonds kwam Raymond rond half 9 bij mij aan. En de volgende ochtend was Erik rond half 8 ook aanwezig. Nadat we alles klaar hadden rond 8 uur vertrokken richting Zutphen. Door de wind in de rug kwamen we onverwacht een half uur vroeger aan bij de Reuvershoeve, hier was het al een drukte van jewelste. Ondanks dat ik op mijn trike was, voelde ik mij toch enigszins als een incognito velomobielrijder. Na mijn water bijgevuld te hebben en nog wat kletsen gingen we van start.

Erik in z'n ketchup outfit

Mooi weer op de heenweg

Raymond


Appelflappentocht


Ik reed als een van de laatsten weg. Onderweg naar de brug reed ik Wim nog voorbij. Hij was met de handbike gekomen, wegens een achillespees ruptuur. Dus ging hij niet met ons de brug over. Wel heel leuk dat je gekomen bent Wim, beterschap!

De start
Wim op de handbike
Ik reed verder mee vrij achterin, en het ging allemaal heel gemoedelijk. Alleen merkte ik wel dat er na een bocht vaak te snel weer werd opgetrokken. Waardoor er dan uiteindelijk ook weer hard geremd werd. Bij de plaspauze gaf ik dit aan bij Emiel. En die ging kijken of hij het wat beter in de gaten kon houden en om wat rustiger aan te doen na een bocht of opstakel. De verdere rit naar ons pauze punt verliep vlot. Ik moest alleen op een gegeven moment wel een gaatje laten vallen. Merk toch dat ik met de trike mezelf niet kapot moet rijden om 1 of 2 km/h harder te gaan. Als het niet vanzelf gaat dan gaat het maar wat langzamer. Ik moest immers ook nog naar huis fietsen. Bij Emiel thuis was de pauze gepland en zijn vrouw Irene had voor iedereen appelflappen gemaakt. Ik kreeg veganistische appelflap ( gewoon een appel dus ;-)). Ook heel lekker. En er was voor iedereen thee en koffie.

Belangstelling voor jawel ligfietsen in de pauze 

De terugweg verliep vlot. Ik reed een heel stuk voorop. Op een gegeven moment zoekende naar een geschikte plaspauze, heb ik toch maar de groep laten stoppen op de dijk. Aangezien we al bijna bij Zutphen waren geweest anders. Het laatste stukje ging het nog even wat sneller, en dat had ik denk ik niet moeten doen. Uiteindelijk was het een heel geslaagde tocht. Erg leuk dat ik erbij mocht zijn.

De stoet achter mij


De  terugreis


Erik zou ook weer mee terug fietsen en Raymond ging vanaf Zutphen de trein terug naar Eindhoven te pakken. Aangezien we voor het donker thuis wilden zijn, zijn we vrijwel meteen doorgereden na de finish. Er waren ook nog een hoop mensen die daar als afsluiting wat gingen eten bij het Pannekoekenhuis.

Op de terugweg hebben Erik en ik nog tegeltjes gereden en nog even een uitstapje gedaan naar de Posbank.  En uiteindelijk reden we net nadat de zon onderging Nijmegen in. Het was een mooie maar vermoeiende dag.

Over de veluwe
De trikes voor de Posbank
Avontuurlijk tegeltjes rijden, gelijk maar even een plaspauze als je toch zover het bos ingestuurd wordt ;-)

En een mooie zonsondergang


Conclusie


Voorlopig pak weer even de velomobiel voor dit soort afstanden. Dat gaat toch wel een stuk makkelijker. Ook was ik waarschijnlijk nog niet hersteld van mijn 600 km vorig weekend, en dat heeft toch voor wat overbelasting gezorgd.  De dag erna voelde ik mij minder fit en uiteindelijk ben ik de hele week ziek geweest en heb ik veel rust gepakt. Vandaar ook de late publicatie van dit bericht. Ik merk dat ik mentaal en fysiek een beetje op ben. Daarom probeer ik de komende tijd wat meer tijd voor mezelf te plannen. Wel in evenwicht met wat leuke dingen doen, zoals een tochtje fietsen, maar die plan ik niet al te ver vooruit.

woensdag 12 september 2018

Het is gelukt 600 km klimmen en dalen

Voorbereidingen


Zoals ik had al laten weten logeerde Kanjer in Hengelo. En daardoor kon ik dinsdag t/m donderdag niet met hem fietsen. Donderdag werd ik weer wakker met pijn in mijn nek en schouders. Dit had ik ook gehad voor het weekend toen ik een paar dagen rust genomen had. En fietsen met Kanjer had dat grotendeels weer verholpen. Dus ik hoopte maar dat dat nu ook weer zo zou zijn tijdens de 600 km. Omdat ik donderdag zo'n last had wilde ik toch wel wat verlichting en ik bedacht om eerst een kort stukje rustig te fietsen op de trike. Daarna nog geprobeerd of wandelen hielp, allemaal wel een beetje maar ik zou er veel te veel inspanning voor moeten doen om de pijn helemaal weg te krijgen en ik wilde juist rust. Dus tussendemiddag besloten om te gaan zwemmen. En dat hielp aardig. Heb lekker 1,5 km in het zwembad gezwommen. afwisselend op de rug en schoolslag. Op de rug ging het beter. Dus de laatste baantjes alleen maar op de rug gezwommen. Toen ik terug thuis kwam was mijn nek in ieder geval weer ietwat draaibaar. Maar nog steeds een beetje pijnlijk.

Vrijdag werd ik door Ytsje luxe met de auto naar Hengelo gebracht. Vanaf daar ben ik met Kanjer via een kleine omweg voor een paar tegels naar Boekelo gereden. Een ritje van zo'n 12 km. Wel even fijn om te zien hoe het met mijn nek en schouders ging, maar het fietsen ging prima. Al bleef ik wel last hebben van pijn in mn nek.

Mijn vrienden op de fiets waren echt super lieve mensen! Ik kreeg een eigen slaapkamer. En er zou nog een fietser komen die ook mee reed wisten ze mij te vertellen. Maar ze wisten niet hoe laat hij zou aankomen.

Omdat ik nog pijn in mijn nek had ben ik een toeristische wandeling door Boekelo gaan maken en later nog even bij Gert langs geweest voor een route terug naar huis op mijn gps te zetten (die ik dus vergeten was in te laden).

Ik had zelf eten meegenomen en dat wilden mijn vrienden op de fiets wel even opwarmen voor me. Toen de andere fietser binnenkwam kon ik mooi nog even de bandenspanning checken en even kijken of alles goed was met Kanjer voor de start.

Daarna nog een tijd zitten praten met Peter. Hij is nieuw in het randonneren en vond het leuk om ervaringen uit te wisselen. Dus heb hem wat over mijn ervaringen met andere tochten verteld. Rond 10 uur ben ik naar bed gegaan en uiteindelijk heb ik wel een uurtje of 6 geslapen. Maar kon eerst niet goed in slaap komen vanwege mijn nek die nog steeds stijf was.


De start


Nadat ik alles in Kanjer had gelegd wat ik mee wilde nemen ging ik richting de start. De rest van de spullen mocht ik gewoon bij mijn vrienden op de fiets adres achterlaten. Ook wel heel fijn. Bij de start trof ik Johannes aan, die was helemaal uit Limburg komen fietsen om mij uit te zwaaien! Heel tof! Ik had de dag ervoor mijn start kaart al gekregen, maar ging toch nog even naar binnen voor een kopje thee. Daar kwam ik Jos en Eugene tegen en ook Mark Keizer was van de partij. Dus nog een aantal bekende velomobielrijders voor mij. Dat bood perspectief om misschien samen 's nachts te kunnen rijden. Ook kwam Bart mij uitzwaaien en had hij nog een topachterlicht voor mijn fiets bij zich (ik was mijn reserve achterlichtjes voor op de spiegels vergeten namelijk). Na nog een paar mooie kiekjes en een lange toespraak van de organisator mochten we dan eindelijk vertrekken.

De DF van Mark

De Quest van Eugene
Jos met zijn Quest XS
Peter fris aan de start
Johannes vanuit Broekhuizen (L)
Peter en ik bij de start

Gelijk goed op weg


Ik reed redelijk vooraan mee met de wielrenners en zag al snel geen velomobielrijders meer in mijn spiegels. Ik reed lekker en de vaart zat er goed in. Na een paar kilometer kwam Jos mij inhalen en zag ik Eugene nog een keer in de spiegels. Toen ik eenmaal een grote groep wielrenners voorbij was ging ik als een speer. Ik hoefde er nauwelijks wat voor te doen. Er bleef 1 wielrenner bij mij hangen maar voor de rest zag ik niets voor of achter mij rijden. In Duitsland kwam  Mark mij op de weg inhalen. En toen maar besloten om de rest in Duitsland zo veel mogelijk op de weg te gaan rijden. Te druk op het fietspad (2 richtingverkeer, maar niet zo breed). Mark reed door en bij de eerste controle reed ik weer eerder weg dan hem. Daarna reed ik eigenlijk weer een heel stuk alleen, maar ik vond het wel prima zo. Zo af en toe kwamen er wielrenners langs, maar die liet ik lekker gaan, ik had mijn tempo gevonden.

tussen de wielrenners op het fietspad
Mark komt voorbij
Die hebben allemaal een ViS ;-)
Eerste stempel




Bij de 2e controle kocht ik wat om een bewijs te hebben dat ik daarlangs geweest was. Drinken met koolzuur, want veel anders hebben ze blijkbaar niet in Duitsland, dat had ik moeten weten, want dat was met die skate evenementen in de Hessen ook altijd een probleem voor mij. Maar goed, ik dronk het flesje toch maar leeg. En onderweg boerde ik de lucht er wel weer uit. De eerst 150 km zaten erop in iets meer dan 6 uur, dus dat was erg snel!

2e stempel

Het echte klimwerk begint


Hierna zouden de heuvels komen. Ik maakte mijn eerste echte stop (zonder controle) bij de eerste serieuze klim. Ten eerste begon mijn gps te zeuren dat hij honger had, dus die legde ik aan de oplader. En ik moest ook super nodig plassen blijkbaar. Daarna even een boterham gegeten. En toen weer op weg gegaan. Mijn klimtempo lag ongeveer op 7 km/h soms kon ik 8 of 9 km/h.

mooi weer, de benen zijn nog goed!

Peter en Carl halen mijn in op de eerste helling
Dit is ongeveer het uitzicht voor de komende uren.....
Met deze snelheid

Ik hoopte maar dat ik ook nog wat afdalingen kreeg tussen hier en de controle in Winterberg anders zou het wel heel lang gaan duren! En ja, op een gegeven moment kwam de eerste afdaling, maar die was zo steil dat ik mijn fiets veel te hard vond gaan. Maar mijn wielen blokkeerden ook vrij snel omdat mijn remmen nu vrij scherp afgesteld stonden. Dus ik was blij om heel aan te komen in het dal. Daarna weer heuvelop, en ja hoor, ik was vergeten om mijn waterzak na te kijken, hij was leeg. En ik was al een kilometer omhoog. Gelukkig kwamen er wat wielrenners voorbij die even later een pauze namen langs de kant van de weg. Ik vroeg hen of ze nog een beetje water over hadden zodat ik tot Winterberg kon halen. Ik kreeg een liter water van de man op de foto hieronder! Bedankt!


De linker is mijn held!

De eerste dip


Het klimmen naar Winterberg viel me zwaar en daarbij liep ook nog eens 2x mijn ketting eraf  bij het schakelen naar mijn grote blad voor de afdalingen. Gelukkig heb ik open voetgaten en lag hij er zo weer op. Omdat het klimmen zo langzaam ging toch maar op het fietspad gaan rijden, en dan kon ik nog prima even praten met mijn app groep. Die begonnen mij enthousiast aan te moedigen. Uiteindelijk kwam ik na op de laatste klim nog een keer kort gestopt te zijn om iets na half 9 aan in Winterberg. Ik had dus ongeveer 5,5 uur gedaan over 81 km. Volgens menigeen zou de etappe van Winterberg naar Fritzlar veel zwaarder zijn. En omdat ik stuk zat en mijn apparaten ook wat voeding konden gebruiken heb ik in Winterberg een lange pauze genomen van 1,5 uur.

niet meer zo helder

Samen de nacht in


Ondertussen kwam Mark ook binnen samen met nog een DF rijder. We hebben gezellig samen gegeten, even praten was ook wat ik nodig had blijkbaar na zo'n lang stuk alleen fietsen. De DF rijder heette Ingo en kwam uit Münster. Hij had nog niet veel DF kilometers gemaakt. We besloten om met zijn drieen de nacht in te gaan, maar Ingo wilde in eerste instantie nog even langer pauze houden. Mark en ik vertrokken en na een paar kilometer reden we even een verkeerde weg in, met omdraaien liep bij Mark de ketting eraf wat betekende dat de fiets geopereerd moest worden. Deksel eraf schroeven, handschoentjes aan achterwiel optillen, ketting erop leggen en deksel er weer op schroeven. Dat is heel wat meer werk dan bij Kanjer dacht ik meteen. Dit lijkt me al een goede reden om geen DF te nemen voor PBP!

Mark is zijn fiets weer dicht aan het knutselen

Übening macht Meister


Zoals mijn viool leraar altijd zei. En inderdaad, toen we klaar waren konden we de eerste lange afdaling in, deze liep heel goed, ik reed voorop en remde wel redelijk wat maar had wel het gevoel dat ik de fiets goed onder controle hield. Op de helft van de afdaling toch maar even telefoonnummer uitgewisseld met Mark die achter een stoplicht bleef hangen. Voor het geval dat een van ons pech kreeg dat we elkaar konden bellen. Ook gelijk even naar de organisatie geappt dat alles nog goed ging en dat we de "snelste" afdaling gehad hadden in het donker. Na nog een 10 tal kilometer dalen mochten we dan weer omhoog. Ik moet zeggen dat het klimmen mij nu veel beter af ging. Het helpt misschien ook wel dat ik nu iemand in de spiegels had die net iets langzamer ging en dat ik niet constant werd ingehaald door racefietsers ;-). Die waren of nog in Winterberg of mij allemaal al voorbij. Op een gegeven moment kwamen er toch nog meer lichtjes bij en bleek dat Ingo ons toch achterop gereden was. De afwisseling tussen klimmen en dalen ging ook stukken beter nu. Ik begon het dalen echt super leuk te vinden zelfs. Dit stuk was ik echt in mijn element. Na 4,5 uur onderweg met nog 1x ketting pech van Mark kwamen we aan in Fritzlar.

's nachts rijden...
het zicht is net voldoende, zolang je geen tegenlichters hebt!

Met 4 velomobielen verder


Daar was Jos, die net uit zijn slaapzak kroop. Hij had mijn idee gepikt om in Fritzlar te gaan slapen. Inmiddels merkte ik wel dat ik een beetje moest vechten tegen de slaap. Toen we besloten om met zn vieren verder te rijden en Mark nog even bezig was met zijn fiets, moest ik echt moeite doen om niet in slaap te vallen. Maar nadat ik weer aan het fietsen was ging dat gelukkig snel over. Ik ging het grootste deel voorop zodat Jos kon zien wat voor tempo we reden. Op een gegeven moment zei hij dat ik echt als een bezetene aan het rijden was. Terwijl het voor mij niet zo voelde. Wel probeerde ik mijn traptempo lekker hoog te houden en daardoor ook mijn hartslag zodat ik niet zo snel slaperig werd. Misschien dat het daaraan lag. De heuvels werden gelukkig wat minder zwaar dit stuk en dat hielp ook wel. Lekker afdalen en dan de helft van de volgende heuvel alweer kunnen halen vaak. De 50 km tikten daardoor ook zo weg, ondanks dat ik en Mark allebei een keer de ketting eraf hadden. En na 3 uurtjes stonden we in Rhoden bij de MC Donalds.

Nog "maar" 234 km

Even de ogen dicht


Nu had ik echt even rust nodig. Jos bood mij zijn slaapzak aan en ik heb daar een kwartiertje in gelegen, achteraf net niet genoeg, want ik had onderweg nog 1x nodig om even de ogen dicht te doen. Tegen dat het licht begon te worden vertrokken we weer.

De laatste steile hellingen


De laatste serieuze klimmen waren echt super zwaar. En op een gegeven moment besloot ik gewoon dat dat dan maar zo was. En toen eigenlijk heel gemoedelijk omhoog gaan fietsen, zij aan zij met Jos gebabbeld over randonneren. Hij vertelde mij dat er volgend jaar mei  een 1600 km tocht (met tijdsbeperking) door Nederland georganiseerd werd. Dus ga binnenkort wel eens opzoeken hoe wat waar daarover. Lijkt me op zich best leuk. Toen we boven kwamen stonden Mark en Ingo al geduldig te wachten. Ik stapte even uit om mijn benen te strekken. Merkte ook dat mijn evenwicht wat minder was en dat ik best heel moe was, niet van het fietsen, maar meer van het niet slapen.

Nog een dipje


Toen we weer verder reden gingen Jos en Ingo er na niet al te lange tijd vandoor. En Mark bleef bij mij hangen. Bij mij was de vut eruit. En na nog even doorfietsen gaf ik aan Mark aan dat ik toch nog even de ogen dicht moest. Hij ging een stukje verderop met het thuisfront bellen. En na een paar minuten kon ik gelukkig weer verder. Bij de volgende controle kwamen we de ontsnappers nog tegen. Mooi dat er dan zo 2 groepjes ontstaan zodat niemand alleen rijdt. Al had ik het niet echt een probleem gevonden om alleen te rijden. Het is toch leuk als je samen iets uitrijdt. Na wat eten en een kop thee en mijn waterzak gevuld te hebben konden we weer door. We begonnen aan de laatste 140 km.

De laatste loodjes


Veel wind op kop, dus heel blij dat ik niet op een racefiets zat nu. Ook nog wat klimmetjes, die nog behoorlijk pijn in de benen deden. Ik was erachter gekomen dat ik maagzuur had dat naar boven kwam en daardoor waarschijnlijk al een tijdje zonder voedselopname reed. Gelukkig rij ik op reserves nog heel goed. Alleen niet meer de 30 km/h die ik hier had willen rijden. Maar dat lag waarschijnlijk ook deels aan de tegenwind. Wat op zich niet erg was, het tempo wat ik reed was redelijk constant, zolang Mark achter mij reed. Als hij voor mij ging rijden raakte ik dat op de een of andere manier weer kwijt. Maar ik herken mezelf hier wel in hoor, dat heb ik altijd gehad. Voorop rijd ik beter dan achteraan. Dus maar zoveel mogelijk voorop gereden.

in Buldern na 525 km

Derde of vierde adem gevonden en de finish met vlag en wimpel gehaald!


In Buldern hadden we de laatste stop, een vrije controle bij een ijssalon. Allebei een ijsje genomen en dit hielp voor mijn maag. Dus toen we weer op pad gingen voor de laatste 75 km kon ik weer aardig doorrijden. Dat was wel lekker. Maar elke viaduct of stukje omhoog was echt te veel merkte ik wel. Dus de power zat voornamelijk tussen mijn oren en niet echt in mijn benen. Wel conditie maar minder kracht. Uiteindelijk kwamen we om tien voor zeven aan in Boekelo. Mijn snelste 600 km brevet ooit! We hadden er 33 uur en 50 minuten over gedaan. Trots op mezelf en ook op Mark die hierna nog eventjes naar ter Apel ging fietsen, waar hij zaterdagochtend ook vandaan vertrok! Wat een bikkel. Ik maakte nog een extra rondje door het dorp om de 600 vol te maken, mijn garmin zei dat het precies 600 was, maar Strava was weer spelbreker door te zeggen dat het 10 meter minder was. Nou ja, so be it.

Wel mooi, ook het weer is prima de laatste etappe wordt het zelfs echt warm in de fiets

Gehaald!

Vrienden op de fiets


Terug bij Vrienden op de Fiets eerst lekker gedoucht, daarna gegeten en toen als een blok in slaap gevallen. Ik dacht nog even wakker te worden na een uurtje, maar dat is niet gebeurt. Rond half 5 werd ik wakker en toen bleek Peter ook wakker te zijn. Dus zijn we samen gaan ontbijten en bijkletsen van de belevenissen de afgelopen 600 km. Was erg leuk. Na 1,5 uur nog even gaan rusten en rond half 9 weer eruit om mijn spullen in te pakken en nog wat te eten. Ik had met Peter afgesproken om samen naar Doesburg terug te fietsen, zodat ik vanaf daar dan door naar Nijmegen kon. En om 10 uur reden we weg bij onze super vrienden op de fiets! Super bedankt voor alles, en ik kom zeker nog eens als ik in Boekelo moet starten.

Vertrek bij Vrienden op de Fiets samen met Peter

Achteraf


Had ik meer moeten genieten van deze tocht. Waarom moest ik per se voor het donker binnen zijn? Ja, ok, het is misschien iets minder vermoeiend, maar dat is dan maar de vraag. Omdat ik nu zonder slapen gereden heb. Heb aan de ene kant wel genoten, maar had niet de "energie" om meer om mij heen te kijken en te genieten van al dat moois, en dus heb ik ook veel minder foto's gemaakt dan ik normaal doe. Uiteindelijk heb ik maandag 110 km terug gereden in 5 etappes en daar heb ik wel van genoten! Dinsdag kreeg ik een terugslag in concentratie, waarschijnlijk door slaapgebrek. Heb 's middags een uurtje gelegen en ben 's avonds gaan fietsen zodat ik vannacht beter kon slapen. Vandaag gaat het een stuk beter met me. En heb ik dus eindelijk mijn verslag kunnen schrijven.

maandag 10 september 6.39 uur

dinsdag 11 september 2018

Kanjer heeft 50.000 km op de teller

Stiekeme uitstapjes van Kanjer


Ik ben erachter dat ik niet de enige ben die vreemgaat. Ook Kanjer blijkt meer kilometers te maken dan ik geregistreerd heb met mijn gps. Hij heeft warempel de 50.000 gehaald waar ik zelf nog maar 48.500 geregistreerd met hem heb gereden. Maar daarom ben ik niet minder trots op hem! Op naar de 60.000!

Gefeliciteerd Kanjer!

woensdag 5 september 2018

Kanjer gaat uit logeren na een rondje met LOL en de laatste operatie voor de 600

Training


Ik dacht in eerste instantie dat ik zondag niet meer zoveel kilometers moest fietsen, maar volgens mijn Stravistix zou ik dan te lang rust nemen, waardoor mijn conditie te ver omlaag zou gaan. Dus dat betekende dat ik zondag nog lekker een lange rit kon rijden en het hele rondje met LOL mee kon doen. Het doel was om van Lobith naar Twente te fietsen. Ik had een paar dagen eerder gevraagd aan Bart of mijn fiets daar kon staan deze week, zodat ik uitgerust zou kunnen starten voor het 600 km brevet in Boekelo. Omdat ik toch wat meer moest trainen zijn we daarom toch gewoon het hele rondje meegereden met LOL, en op de weg naar Hengelo hebben we nog fanatiek tegeltjes gereden.  's Avonds nog eens gekeken naar mijn conditie en tot de conclusie gekomen dat ik maandag ook nog wel een snelheidstraining kon hebben. Dit zou dan ook mijn laatste training met Kanjer zijn. Dus vanaf Hengelo naar Lattrop de kortste en snelste route. En terug een tegelrondje uitgestippeld op Strava. Bart vond dit ook super leuk. Net een soort minesweeper met de fiets, hahaha. Die vergelijking had mijn nicht ook al eens gemaakt. Als het goed is mag ik nu de hele week goed uitrusten en sta ik topfit aan de start van mijn 600 km brevet zaterdag. 


Rondje Laren met LOL 


Ik was zaterdag al naar mijn ouders in Lobith gefietst, dus kon zondagochtend relaxt om half 8 vertrekken en was rond 9 uur al in Zutphen. Daar aangekomen zaten er al wat LOLlers op het terras. Ik ging met 2 kaartjes rond voor Lief en Leed en verder werd er over vanalles gezellig gekletst. Iets na half 10 vertrokken we met 16 ligfietsers richting Laren. Tonnie had de route al doorgestuurd en aangezien ik die in mijn gps had vroeg Tonnie mij om voorop te rijden zodat hij de achterhoede in de gaten kon houden. Dus zo gezegd zo gedaan. Het werd een relax ritje. Ik hield de groep wat in de gaten via mijn spiegels als ik harder dan de voorgeschreven 25 km/h reed maar dat ging allemaal nog best soepel. In Laren wist Marc het juiste terrasje te vinden en trakteerden Pieter Jan en Marc, omdat de een jarig was en de ander ook in deze maand. Na deze goed gevulde pauze gingen we weer verder op pad om met een mooie boog terug richting Zutphen te rijden. Guido was de eerste afhaker gelijk in Laren en tegen de tijd dat we Zutphen in reden waren we een groot deel van de groep kwijt. Met nog een rondje over de binnenring van Zutphen  om weer  terug te keren hielden de Twentenaren en ik langs de Lochemseweg een korte lunch en plaspauze.

Mooi Zonsopgang met mist op het water
Vanaf de start met LOL, er was weer Kermis op de Houtmarkt
De gedeukte Strada van Bart, misschien moet je je laten sponsoren door Duktape ;-).
Het uitzicht op een ontsnapte ligfietser, je moet als voorrijder alles goed in de gaten houden
De kilometerteller zegt 49000 mijn teller met de GPS staat zo'n 1500 km lager
Op het terras in Laren
Zullen we eens vertrekken?
Chaotische plaspauze

Tegeltjes rijden naar Hengelo


Hierna splitsten ook de QuattroVelo's zich van de Strada's en reed ik met Bart via een tegeltjesroute naar Hengelo. Onderweg kwamen we nog een mooi zandpad tegen en een zandpadoprit van een brug met haaksebocht. Maar voor de rest was de route wel redelijk te doen met F Lites. Volgens mij stuiterde Bart met zijn Greenguards wel een beetje uit zijn fiets op sommige stukken. Toen we bijna in Hengelo waren bleek dat ik bijna 100 mijl had gereden. En bij 100 mijl krijg ik een badge op Strava. Dus we keken nog even naar mijn tegeltjes kaart en ja hoor, er was nog wel een tegeltje dat we zouden kunnen rijden zodat we aan de 161 km zouden komen. Uiteindelijk hebben we 176 km gereden, maar dat mag de pret niet drukken. Mijn tegeltjes reikten in ieder geval nu al tot aan Borne!

De Quattrovelo's vertrekken op weg naar Twente
Tegeltjes rijden met mooi weer is geen straf
Met Bart in de achtervolging, hij vond de tegeltjes route ook erg leuk, ondanks de spannende momenten met de onverharde stukken
Een familie kijkt toe vanaf het weiland

Het laatste stuk gaat Bart voorop. 


Tegeltjes tot aan Borne!


Twentse Gastvrijheid


Ik had vrijdag aan Bart gevraagd of ik mijn velomobiel daar een paar dagen kon stallen en of het toevallig ook mogelijk was om te blijven slapen zondag op maandag. Hij antwoordde al vrij snel dat dat wel kon. En toen we aankwamen om 17 uur had Drika binnen no time een speciaal voor mij gemaakte veganistische salade gemaakt. Was echt heerlijk. Na zo'n lange tocht slaap ik ook altijd super goed. En de volgende ochtend kreeg ik een sleutel mee voor als er niemand thuis was als ik terug kwam.

Onderhoud bij Peter


Rond 10 uur kwam ik bij Peter aan en nadat we hadden geconcludeert dat het geluid wat ik onderweg had ervaren door mijn bagage kwam gingen we eerste even thee drinken. Hierna konden we aan de slag. Aangezien ik onderweg last had gehad van trillingen in mijn stuur, wat ik dacht dat uit mijn voorwiel kwam, ging Peter eerst even de sporing nakijken. Ik bleek 2 mm toespoor te hebben, dit was te veel. Maar na een aantal keren verstellen wilde het nog steeds niet lukken om het goed te krijgen. Dan toch maar even op de bank met de fiets. En er bleek inderdaad iets niet goed te zijn. Nadat het kogelkopje vervangen was ging het een stuk beter. Ik kon met mijn demperpompje de rissedemper die ik van Johan Vollenbroek had ook niet oppompen. En wilde aan Peter vragen waardoor dit kwam. Hij had nog een oude demper uit een Quest liggen en die kon ik zonder problemen oppompen. Nadat we mijn demper er toch maar uit hadden gehaald bleek het palletje in het ventiel veel te diep te liggen. Hierna Wim Schermer opgebeld. En hij bevestigde dat dit dus normaal inderdaad een stuk minder diep ligt. Dus dat dit niet goed ging kwam doordat mijn pompje het ventiel niet kon opendrukken. Gelukkig konden we het ventiel van de oude demper die Peter had liggen overzetten. En nu gaat dat dus wel weer. Wim stuurt een nieuw ventiel naar Peter op die hij dan voor de andere demper kan gebruiken weer. Hierna was het tijd om te lunchen. 's Middags zou Peter mijn kleinste ovaal blad vervangen voor een nog kleinere. Ivm het vele klimwerk in Duitsland op de 600 km vond ik dit wel een prettig gevoel dat dit net weer een stapje lichter trapt. Peter heeft ook gelijk de ovalen weer opnieuw afgesteld aangezien ik mijn trapas verzet heb en mijn pedaallengte veranderd is van 170mm naar 155mm. Voor vertrek nog even thee gedronken en een boterham gegeten.

Peter is bezig met het goed afstellen van de sporing van Kanjer

Glooiende vakjes rijden naar Hengelo


Op de terugweg nog een ommetje gemaakt voor wat vakjes te rijden. En ik moet zeggen dat het een mooie route was, maar 1x kon ik er  niet door en moest ik op een zandpad omkeren, maar de rest van de wegen was eigenlijk perfect. Echt van genoten, ook mooie klimmen (niet te steil) en lange afdalingen erbij. In Hengelo had ik nog een wegopbreking maar met een beetje omrijden kwam ik er uiteindelijk langs en na in totaal 85 km met gemiddeld 26 km/h kwam ik tevreden aan in Hengelo. Mijn max cluster is ook weer flink uitgebreid.

Onverharde weg

Die uiteindelijk bij een slagboom uitkomt, dus omdraaien, perfect plek voor een plaspauze

Tegeltjes tot aan Lage (net over de grens in Duitsland in de buurt van Lattrop)

Nog meer Twentse Gastvrijheid


Het was inmiddels al tegen 6en toen ik terug was bij Bart en Drika. En ik kon zo aanschuiven. Aangezien het best een inspannende dag was geweest even gekeken of ik eventueel de volgende dag terug naar huis kon gaan en dat kon in mijn planning en bij Bart en Drika kon ik ook gewoon nog een nacht extra blijven slapen. Echt heel fijn! 's Avonds heb ik Bart nog geholpen met de O ringen die ik had meegenomen om zijn ketting tandwiel te krijgen. En nog een paar boeken gekaft voor zijn zoon. Erg leuk dat ik gewoon een beetje werd opgenomen in de familie. De volgende ochtend ben ik na 9 uur met de trein terug naar Arnhem gereisd waar mijn moeder me heeft opgepikt, omdat die bij mij op bezoek zou komen en Arnhem redelijk op de route ligt.

Huiskat Jack

Kanjer logeert in Hengelo


Zoals je al hebt bedacht heb ik Kanjer niet meegenomen in de trein. Maar hij logeert een paar dagen in Hengelo, zodat ik vrijdag niet 100 km hoef te fietsen naar Boekelo. Aangezien ik het wel fijn vond dat ik zelfstandig kon reizen van en naar de plek waar hij staat, is dit in dat opzicht de beste lokatie. Al staat ie wel buiten. Hopelijk neemt ie mij dat niet al te kwalijk. En gelukkig is het de laatste dagen in het oosten vrijwel droog geweest uitgezonderd de nacht van maandag op dinsdag.


Daar staat ie dan voor een paar dagen. Ik gok dat regendruppels inmiddels wel zijn opgedroogd.