maandag 18 mei 2020

Zoefje vs Kanjer na 1 jaar

Even bijpraten


Het is hier even stil geweest de afgelopen maanden. Ik ben al een tijd niet veel meer in Nijmegen, maar woon tijdelijk bij mijn ouders in Lobith. Het is daar rustiger en aangezien mijn vaste begeleiding ook wegviel was dit een goede oplossing. Het voelt als een soort van vakantie, waarbij ik 1x in de zoveel tijd nog even naar huis ga om wat dingen te regelen. In Lobith ben ik ook begonnen om wat minder  te sporten dan ik normaal doe. Ik wilde eigenlijk zo kort mogelijk naar buiten, maar wel mijn conditie verbeteren/behouden. En daarom ben ik het hardlopen weer eens gaan proberen. En omdat ik er nu alle tijd voor heb om het rustig aan op te bouwen kan ik inmiddels met gemak 5 km achter elkaar hardlopen en gemiddeld leg ik zo'n 15 km per week af. Het fietsen ligt niet helemaal stil, maar gemiddeld fiets ik zo'n 150-200 km per week, en dat is voor mijn doen weinig. Het gaat dan vooral om ritten die toch moeten en heel af en toe rij ik 200 km op 1 dag, meestal rij ik minder dan 80 km op een dag en is het voornamelijk mijn vervoermiddel.

Kanjer in Lobith

Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om na een jaar eens te kijken hoeveel kilometer ik nou met mijn beide velomobielen gereden heb en of ik daar ook uit zou kunnen concluderen of ik nou meer naar de ene als de andere fiets zou trekken. Het aantal kilometers met Kanjer is uiteraard het laagste wat ik ooit in 1 jaar gereden heb met Kanjer, aangezien ik in de periode dat ik de meeste kilometers maakte in Zoefje heb gereden afgelopen jaar. Alhoewel het verschil in het totaal aantal kilometers niet zo gek veel is. 

Met Zoefje onderweg tijdens mijn eerste Corona 200 km (gemiddeld 29,5 km/h!)
Ik kwam onderweg ook nog dit straatnaam bordje  tegen op die rit
Reinier op bezoek in Lobith

Aantal gereden kilometers


Zoefje heeft nu sinds 18 mei 2019 met mij 8400 km gereden. Bij Kanjer staat de teller vanaf die datum tot vandaag op ongeveer 6500 km. Ja dat is bijna 2000 km minder dan Zoefje. Ik denk dat de reden hiervoor ook snel gevonden is. Namelijk, dat Zoefje op de lange afstand gewoon sneller is. En dat ik dus afgelopen jaar veel lange afstanden gereden heb. Niet dat ik met Kanjer nooit lange afstanden rij (als ik ergens een toertocht heb dan ga ik liever met Kanjer dan met Zoefje, ook al is dat aan de andere kant van het land). 

Waar Zoefje beter geschikt voor is


Meestal rij ik een lange afstand om ergens binnen een dag op en neer naartoe te kunnen. En met Zoefje betekent dat gewoon een paar uur meer nachtrust vaak. 

Voorbeeld met Kanjer naar Amsterdam retour:

Stel dat ik naar Amsterdam moet en ik moet om 11 uur bij het VU zijn. Met Kanjer doe ik daar ongeveer 5 a 6 uur over. Ik reken dan op 6 uur zodat ik er eventueel iets eerder ben en niet direct stress heb. Dat betekent dat ik om 5 uur moet gaan rijden. En om 4 uur opstaan. Ik plande mijn bezoeken dus daarom ook altijd na de middag want  11 uur is eigenlijk alleen haalbaar als ik al een dag eerder vertrek of ik sta om 4 uur op dus. En dan heb ik om 11 uur een afspraak van 1 uur, daarna nog een afspraak en nog even bloedprikken en rond een uur of half 2/2 uur zit ik dan weer in mijn fiets voor de terugweg in het meest gunstige geval. Dan kom ik na 3 uur fietsen langs m'n zus waar ik dan meestal mee eet en dan moet ik nog 2,5 a 3 uur naar huis fietsen. Waardoor ik rond een uur of 9 a 10 's avond thuis ben. Helemaal kapot omdat ik al vanaf 4 uur wakker ben vooral. Maar meestal staat mijn eerste afspraak dus na de middag. Schuif ditzelfde schema ongeveer 3 uur op. Dus dan moet ik om 7 uur opstaan, wat ik heel schappelijk vindt. Maar dan ben ik dus op de terugweg zonder de eetpauze in Driebergen pas om 10 of 11 uur thuis. En dan moet ik nog avondeten. Ik deed dat allemaal wel gewoon omdat die reistijd er nu eenmaal was. En ik was het ook gewend het zo te doen. 

Voorbeeld met Zoefje naar Amsterdam retour:

Okee, dit is dus puur theoretisch. Ik ben afgelopen jaar wel 2x naar Amsterdam gereden met Zoefje. Maar op dat moment waren er wat dingen mis met Zoefje, waardoor ik dus alsnog rond de 10 uur onderweg was op een retourrit. En zoals het er nu naaruitziet is dat allemaal opgelost. In theorie zou ik op een retourtje Amsterdam dus rond de 4.15 - 4.45 uur enkele reis rijden en dus totaal ongeveer 9 uur over de rit doen. Dat is gemiddeld 26 km/h en dat is met Zoefje heel makkelijk lange tijd vol te houden (heb zelfs een 400 km randonneurstocht met dat gemiddelde gereden met Zoefje). Wind mee of wind tegen hebben ook veel minder invloed op Zoefje, dus de aankomsttijd is makkelijker in te schatten ook. Al zou ik toch altijd wel 5 uur rekenen tussen vertrek en dat ik echt binnen moet zijn. Het is ongeveer 115 km fietsen. Dus dan moet ik ongeveer 25 km/h rijden om op tijd te komen. En heb ik nog wat speling voor een lekke band bijvoorbeeld. Stel ik moet er om 11 uur zijn. Ik fiets om 6 uur weg. Dat is om 5 uur opstaan. Voor mij net iets schappelijker dan 4 uur. Ik rij om 14 uur weer weg vanuit Amsterdam en in 1x terug naar Nijmegen. ben ik rond 18.30/19.00 uur weer thuis. Eten en lekker avondje bankhangen. Het past allemaal net wat makkelijker. En ik blijf gewoon wat meer in mijn eigen ritme. Ook als ik bijvoorbeeld van 13 tot 16 uur afspraken heb in Amsterdam (7 uur opstaan, 8 uur vertrekken, 16 uur vertrekken Amsterdam, half 7 bij mn zus, 10 uur thuis). 

Of bijvoorbeeld afgelopen maandag retourtje Peter de Rond samen met Rob ging ook prima met Zoefje

Even wennen


Voor korte stukjes gebruik ik Kanjer nog steeds heel graag. Ook als ik onderweg ergens moet overnachten vind ik Kanjer een fijnere fiets. Ik kan meer bagage meenemen en ik vind Kanjer gewoon heel erg fijn rijden. Ik word ook nog steeds heel erg blij als ik na een rit met Zoefje weer met Kanjer rijdt. Heel soms als het een hele tijd  geleden is dat ik met Kanjer gereden heb, moet ik weer even wennen. Maar meestal voelt het als thuis komen. Dat is natuurlijk ook niet gek, want met Kanjer ben ik inmiddels de 60.000 km al gepasseerd, terwijl ik met Zoefje nog geen 10.000 km gereden heb. Aan Zoefje moet ik eigenlijk altijd even wennen daarom. Maar de ene keer duurt dat echt 100 km, en de andere keer gaat dat een stuk sneller. Het zou ook nog kunnen zijn dat ik moet wennen aan Ovaal en niet Ovaal. Want in Kanjer heb ik Ovale bladen zitten en in Zoefje niet. 

Superblij in Kanjer, zelfs als het regent

Comfortabel rijden


Snelheid is comfort (op de lange afstand), maar ook niet rekening hoeven te houden met je routes maken vind ik een vorm van comfort. Bijvoorbeeld met Zoefje kan ik een aantal bruggen in de omgeving niet op via een oprit die ik met Kanjer wel kan nemen vanwege de kortere draaicirkel. Ook heeft Kanjer een comfortabelere zit. 

In een stad is daarom Kanjer al snel de meer comfortabele fiets. En in een stad rijdt je sowieso al minder snel omdat de rest van het fietsverkeer ook minder snel gaat. Met Zoefje heb je dan wel weer het voordeel dat hij iets smaller is, al gok ik, dat ik bij inhalen toch meestal wel voor safe ga, en het verschil wanneer ik het veilig/breed genoeg acht om in te halen bij zowel Zoefje als Kanjer ongeveer hetzelfde zal zijn. Met Zoefje ben ik alleen op de een of andere manier toch altijd iets ongeduldiger als ik het laatste stukje door de stad rijdt. In Kanjer kan ik denk ik meer de rust vinden, omdat bij Kanjer snelheid altijd op een lage prioriteit staat. Genieten staat hoog in het vaandel bij Kanjer, terwijl ik Zoefje nou juist heb om een beetje sneller/makkelijker vooruit te komen. 

Naar de stad zal ik dan ook alleen met Zoefje gaan als ik die dag eigenlijk een rustdag gepland heb en zo min mogelijk belasting wil genereren en ik toch echt iets in de stad moet doen. Dat is tot nu toe 2x gebeurt, 1x nadat ik net griep gehad had. En de andere keer op een geplande rustdag. 

Wisselen 


Wisselen van fiets blijft wel een ding, ik moet toch eens kijken of ik beide velomobieltassen volledig kan krijgen zodat ik niet elke keer spullen moet overpakken en de tas ook kan blijven waar de fiets is + dat ik maar 1 set goede opzet verlichting heb en maar 1 hoofdsteun die fijn is. Ook psychisch merk ik dat ik graag een tijd lang in de ene fiets rijdt en dan weer in de andere, elke dag een andere velomobiel pakken voelt als te veel omschakelen vaak. Dat betekent dat ik meestal een aantal keren in de ene velomobiel rijdt voordat ik weer terug omschakel naar de andere. 

Conclusie na een jaar


Zolang ik nog plek heb om beide fietsen te blijven rijden vind ik het de moeite waard om Zoefje te houden. Kanjer blijft nog steeds mijn nummer 1, ondanks dat ik er in het afgelopen jaar minder mee gereden heb dan met Zoefje. Ik vind het namelijk heel belangrijk om beide fietsen elke maand te rijden. En Kanjer zal ik dan eerder kiezen voor de kortere afstanden dan Zoefje. Kanjer is een beetje als de luxe randonneursfiets, en Zoefje een beetje als de racefiets. Als ik zin heb om gewoon even wat sneller te fietsen of een avondje te knallen is Zoefje best heel leuk, maar Kanjer zou ik voor geen goud willen missen. 

Laatste rit met Zoefje voor zijn "verjaardag van 1 jaar".

dinsdag 3 maart 2020

Net geen natte voeten bij de Noordelijke Velomobieltocht

Het plan


Het heeft even geduurd, maar ik ben weer in bedrijf met fietsen. Afgelopen week beslist om mee te doen met de Noordelijke Velomobiel Tocht. Ook wel de NVT genoemd. Het kwam zo dat ik eigenlijk wel moest gaan trainen dit weekend omdat ik over een paar weken heb afgesproken om een 300 km tocht te rijden met een paar anderen. En ik had ook een beetje afgesproken dat ik samen met Jeroen een tochtje zou rijden. Dat zou eigenlijk in Zutphen bij de LOL zijn. Maar omdat de NVT was verzet naar dezelfde datum en Jeroen in het Noorden van het land woont koos hij om de NVT te gaan rijden. En ik was welkom. Dus zou ik zaterdag naar Friesland fietsen. Zondag de NVT en maandag weer terug naar Nijmegen. Van Nijmegen naar Friesland was dik 170 km. En de NVT zou ongeveer vanuit Jeroen 130 km zijn. Dus dat zou wel pittig worden. En om mezelf niet direct te overbelasten, besloot ik al op vrijdag een klein stukje te fietsen. Zodat ik zaterdag maar 130 km zou moeten fietsen.

Een beetje extra bagage meenemen om uit te delen

Nijmegen - Doesburg 


Dus vrijdagochtend ingepakt en 's middags naar Doesburg gereden. Ik had geen rekening mee gehouden dat ik al een dag eerder zou vertrekken, dus had macaroni meegenomen om te maken.

Achter Peter aan naar Doesburg

Doesburg - Nieuwehorne


De volgende dag moest ik niet te vroeg vertrekken. Want ik had wind mee en Jeroen had gezegd dat ze in de middag nog weg waren. Dus rond kwart over 10 de deur pas uit. En de wind stond inderdaad erg goed! Zo goed, dat ik binnen 5 uur bij Jeroen was. Gelukkig waren ze al thuis. Ik had eigenlijk nog een extra rondje willen rijden, maar kwam erachter dat mijn band leegliep en het regende. Dus op mijn leeglopertje doorgereden naar Jeroen wat nog maar 1,5 km was. Daar werd ik hartelijk ontvangen door Jeroen en Jorie. Nadat ik onder de douche was geweest lekker aan de thee. En lekker met dadels en nootjes en chocola verwend.  Nadat we nog een beetje met de GPS van Jeroen hebben gespeeld heerlijk gegeten. En ook fijne gesprekken gehad.

Mooie route naar Zwolle




De Noordelijke Velomobieltocht


Zondagochtend rond 7 uur de wekker. Want we zouden om half 9 vertrekken naar Hooghalen. Na een heerlijk ontbijt met vers brood zitten we ruim op tijd in de fiets. Met de wind van opzij rijden we in een redelijk vlot tempo naar Hooghalen. 5 km voor aankomst komen we Piet tegen in zijn groene Quest. Het laatste stukje rijden we met z'n drieën naar het verzamelpunt.

onderweg naar Hooghalen





Aldaar worden we gastvrij onthaald bij Jan Marcel. Met Thee/koffie en (zelf gemaakte?) koekjes.  Bert Hardeman die oorspronkelijk mijn Zoefje had willen overnemen maar toch voor de Strada ging (en ik wilde Zoefje uiteindelijk toch houden) is er ook. En er zijn nog wel meer bekenden die ik zie en spreek. Erg fijn om de mensen uit de Noordelijke regio weer eens te ontmoeten.

Grote velomobielparkeerplaats bij de start

Ook een moedige rechtopfiets met trapondersteuning

Er zijn blijkbaar ook een aantal afmeldingen en uiteindelijk vertrekken we met zo'n 17 velomobielen en een Elektrische rechtopfiets. Het is een mooie route en we hebben grotendeels wind mee. Dus wat wil je nog meer. Nou ja, een van de afmeldingen is het volgende pauze punt. En dat is natuurlijk heel sneu als je dan net ziek bent. Maar gelukkig kunnen we bij een café terecht in dezelfde plaats en hier zitten we prima.

bij de pitstop onderweg

Prima tafelen hier



Na de pauze weer naar buiten en als we wegrijden merk ik dat Kanjer even wat anders stuurt dan normaal. En ja hoor, een lekke band. Snel even vervangen, waarbij ik nog wat hulp krijg van Arjen. En daarna kunnen we al gauw weer rijden.

Bij vertrek vanaf de pauzeplek
En een foto reportage: Roef heeft een lekke band. Gemaakt door Marten Drenth




Nu krijgen we te maken met wind tegen. Maar dat is blijkbaar niet het enige obstakel. Als we iets verderop op een recreatief fietspad rijden blijkt daar ineens een plas te liggen die best wel diep is! Nou heb ik vanwege de wind al mijn bagage in mijn fiets meegenomen. En ik wil natuurlijk ook niet met een nat pak thuis komen. Dus eerst maar even de kat uit de boom kijken. Bert is een beetje te enthousiast. En hij heeft dan ook de Strada volledig nat. Zo hebben we het allemaal wel eens moeten leren Bert. Als Theo met de Mango laat weten dat hij droog overkomt, neem ik de gok en ga ik langzaam naar de "overkant". Inderdaad het water komt door de voetgaten, maar net niet hoog genoeg om achter het voetenplankje naar binnen te lopen als je rustig fietst.

kat uit de boom aan het kijken....




Na dit spannende stukje komt er nog een ondiepere plas die ik gefilmd heb. En voor ik er erg in heb zijn we alweer in Hooghalen. Niet veel later staan we weer geparkeerd op het erf bij Jan Marcel. Binnen krijgen we soep, broodjes en salade. Super gedaan! Helaas moeten we alweer snel op pad om niet heel laat thuis te komen. We krijgen onderweg nog een regenbui. Terug bij Jeroen en Jorie alles uit de fiets en even napraten.  Het was een geslaagde rit vandaag.

Terugreis met tegenwind


De volgende ochtend wil ik uitslapen, maar ben al bijtijds wakker. Dus gelijk maar spullen sorteren en alles een plek geven voor de terugweg. Rond kwart voor 8 ben ik beneden. Jorie is al naar haar werk en voor Jeroen is het de eerste dag dat hij niet meer hoeft te werken. Dus ik ontbijt samen met Jeroen, weer lekker vers brood! En na relaxt opstarten met alles zit ik rond kwart over 9 in de fiets. Plan is om vandaag terug naar Nijmegen te fietsen. Met een pitstop in Doesburg.  Ik rij een iets andere route dan op de heenweg naar Giethoorn. En dat gaat best goed. Als ik na een kilometer of 30 door Giethoorn kom heb ik het eigenlijk al weg gehad voor vandaag, alleen maar wind tegen en bewolkt/regenachtig. Alleen moet ik dan nog meer dan 140 km.

Het lijkt wel een randonneurstocht...


Ik richt me maar op Zwolle wat volgens de bordjes nog 28 km is. Voorbij Zwolle zit ik op de helft van de rit naar Doesburg. Peter laat mij weten dat hij waarschijnlijk rond 15 uur van Dieren naar Doesburg fietst. Dat is een mooi richtpunt voor mij. De vaart komt er weer iets meer in. Maar echt hard gaat het niet. Uiteindelijk meldt Peter als ik 5 km voor Dieren ben, dat hij al thuis is. Dus rij ik door langs het kanaal, zodat ik geen stoplichten heb. Na 6 uur ploeteren ben ik dan eindelijk in Doesburg. Helemaal kapot. Ik ben ook bang dat ik niet meer in de fiets ga komen als ik hier ga stoppen. Maar dat doe ik toch maar. Even mezelf en m'n gps en mobiel opladen. De macaroni die ik had achtergelaten gaat er ook goed in na zo'n rit.

De laatste loodjes...


Na iets meer dan een uur heb ik zelf weer zin om te gaan fietsen! Het laatste stuk naar Nijmegen gaat mijn gemiddelde snelheid met nog een halve kilometer per uur omhoog zelfs. Maar ik merk wel dat ik op mijn reserves rijdt aan alles. Om 10 over 6 ben ik weer thuis. Moe maar heel voldaan! Nu lekker uitrusten en nagenieten van dit heerlijke weekendje weg.

dinsdag 4 februari 2020

Rondom de Veluwe

Even afwezig...


Het is al een hele tijd stil op mijn blog en dat komt door verschillende dingen. Onder anderen doordat ik de laatste tijd toch wat minder fiets. En minder zin heb om te bloggen. Maar daar wil ik beide weer verandering inbrengen. Verder ben ik ook nog steeds aan het stoeien met mezelf. Ik merkte toen iemand mij in het hokje man ging duwen dat ik ook daar niet in hoor. Ik voel me eigenlijk geen enkel gender. Agender of genderloos dus. Nog bezig mijn weg hierin te vinden en dat kost ook tijd. Een andere reden is dat ik me dit jaar bezig houdt met het organiseren van brevetten.

Rondom de Veluwe


Aanstaande zaterdag organiseer ik zo'n brevet vanuit Nijmegen. Een rondje van 200 km. Ik moet zeggen, ik ben erg druk geweest met de organisatie. Maar het voelt nu wel alsof alles op zijn plek gaat vallen. Hopelijk hebben we het weer mee. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in.

Wil je meer weten over dit brevet of zelf meedoen. Je kunt je inschrijven t/m donderdag op https://randonneurs.nl/brevet/brm-200-nijmegen/

Na dit brevet wil ik weer wat meer gaan schrijven. Nu zit mijn hoofd nog iets te vol met de organisatie. Heb je vragen, stel ze gerust. Hier of via de mail.

Hint ;-)

vrijdag 6 september 2019

Parijs Brest Parijs 2019

Het duurde eventjes...


Ja ik weet het, jullie hebben lang moeten wachten op het verslag van mijn randonneurstocht deze keer. Dat komt voornamelijk omdat ik voor de tocht veel stress heb gehad. En wat vastliep in het verslag dat ik al begonnen was maar niet kon verder typen omdat mijn handen wat aangedaan zijn.

De voorbereidingen


In eerste instantie had ik bedacht om naar de start te fietsen, de tocht te rijden en dan weer terug te fietsen. Maar omdat mijn zus 31 augustus zou gaan trouwen voelde dat te veel als een druk om op tijd  terug te zijn. En daarbij, zou ik dan ook waarschijnlijk niet heel fit meer zijn op de bruiloft. Dus toen ik hoorde dat Leo Bakker alsnog mee kon doen met PBP heb ik hem gelijk gevraagd of mijn fiets ook in zijn busje mee zou kunnen. Ik mocht komen passen met Zoefje. En gelukkig paste het allemaal perfect. Ik gok dat Kanjer niet mee had gekund. Die is 5 cm langer en zoveel ruimte was er denk ik niet over. Ook heb ik een paar spullen afgegeven in Gouda bij Ruud en Petra. Petra zou op het 400 km punt in Loudeac bivakkeren. Ook Randonneurs Nederland stond hier. Dus ik heb ook gebruik gemaakt van hun dropbag service. Het 400 km punt was voor mij tevens een slaapplek. Dus we gingen zien hoe het allemaal zou uitpakken. Ook Christiaan heeft mij geholpen door wat spullen vanuit Arnhem mee te nemen naar Rambouillet. Zodat ik licht kon reizen naar Delfgauw.

Wat gaat er mee


De twee weekend tassen gaan met Christiaan mee, de rest gaat in de velomobiel + nog 1 plasticzak inhoud die met Petra en Ruud mee is.


En uiteraard gaat Zoefje mee!


Op naar Parijs (of Rambouillet eigenlijk)


Omdat Leo vanuit Delfgauw zou vertrekken, moest ik nog wel even die week naar Delfgauw fietsen. Dus ik vertrok op donderdag naar Marco. Na een natte rit met ook nog een lekke band in Woerden, had ik het wel gehad. Toen ik mijn band ging plakken, bleek dat ik de buitenband kapot had gereden!
Dat was even buiten de rekening, en na een hoop telefoontjes hadden ze in Dordrecht nog wel 4 buitenbandjes voor mijn fiets liggen. Helaas niet dezelfde maat als ik erop had liggen, dus ik moest kiezen welke ik mee zou nemen. Uiteindelijk heb ik die 4 reserve maar gewoon in het laadruim van Zoefje gelegd. Want ik wilde toch niet moeten stoppen omdat ik geen reserveband meer had.

En ik had Zoefje zo mooi gewassen voor PBP



Dat is niet zo mooi een gat in mijn buitenband!
Onderweg naar Leo

Vrijdagmiddag naar Leo gefietst. En toen nog samen aan het prutsen geweest met fietsen en banden etc. Nou ja, uiteindelijk stond rond 22 uur de bus klaar voor vertrek. 's ochtends alleen nog even pannekoeken halen en dan konden we via Dordrecht naar Parijs. Fijn dat Zoefje binnen in de bus stond, want onderweg hadden we de nodige buien. 

Op een gegeven moment moesten we door een tunnel die maar net hoog genoeg was voor de bus. Een van de mindere momenten. Voelt toch een beetje alsof je geplet gaat worden..... Uiteindelijk reden we ook nog verkeerd omdat de gps uitviel en we de afslag die we moesten hebben misten. Maar na een kleine omweg kwamen we uiteindelijk op bestemming Camping Huttopia.

De lage tunnel

Hopelijk wordt het weer de komende week beter...


Verzuipen op de camping


We waren precies op tijd voor de dropbag service, maar mijn tassen die met Christiaan mee zouden komen waren er nog niet. Dus wel alvast de fiets met mijn spullen uit de bus gehaald, maar nog even afwachten. Peter was er ook en had wat problemen met zijn gps. Die wilde niet meer opladen. Dus ik heb hem mijn reserve gps geleend, die ik speciaal had aangeschaft voor pbp (was een tweede handse aanbieding van de gps winkel). Hij was super blij. En toen mijn spullen er waren en ik alles in mijn dropbag had gedaan. Liepen we samen de camping op zoek naar  de plek waar ik mijn tent op mocht zetten (bij Ruud op de plek). Nou, dat was eigenlijk niet echt een kampeerplek maar eerder 1 grote modderpoel. Uiteindelijk nog wel een plekje gevonden waar Peter met veel moeite wat haringen voor mij de grond in kreeg. Veel te stenige ondergrond. Maar goed, mijn tent stond in ieder geval, dus ik kon mijn spullen kwijt. Peter ging vrij snel weer terug naar zijn huisje. En Ruud kwam niet veel later ook terug op de camping. Daarna samen met Flip en Ruud pizza gegeten. En toen we even bij Monique op de thee gingen was ook Leo weer  terug van de bike check. Uiteindelijk gingen we niet al te laat allemaal richting bed. Nou ja, het regende dus de hele tijd al, maar nu was er een soort van grote plas net naast mijn tent ontstaan. Uit voorzorg toch maar alle spullen uit de tent. En een droge slaapplek opgezocht. Op zich nog heel goed geslapen.

Dropbag service 
hm, en het blijft maar regenen.....




Bike check dag, Foto moment en uitzwaaien


Zaterdag was voor de meeste mensen Bike Check dag. Maar aangezien ik samen met nog 900 anderen pas op maandagochtend zou starten, was dat voor mij op zondag. 's ochtends was het erg regenachtig, net als dat het de hele zaterdag was geweest,  maar toen het even droog was ben ik maar gelijk in de fiets gesprongen om naar mijn bike check te gaan. Dat was maar goed ook, want toen ik weer terug kwam regende het weer en dat hield niet op voor 1 uur. Daarna spullen gepakt en zo achtergelaten dat ik erbij zou kunnen als ik eerder terug zou zijn dan Ruud. Dan op zoek naar het busje van Leo, dat super ver weg staat ineens. Dus tegen de tijd dat ik weet waar het is moeten we alweer door naar de foto. Die blijkt op een andere plek te zijn, maar we zijn gelukkig nog wel op tijd. Na de foto wil ik achter Leo aan rijden, maar blijk ik een lekke band te hebben. Ik bel hem dat ik even mijn band wissel en er dan achteraan kom. Uiteindelijk wordt alles een chaos en als ik weer heel bij de bus beland besluit ik om de rest van de dag alles lopend te gaan doen. Mijn fiets is niet veilig in deze chaos. Nadat ik hem onder zeil heb gezet wandel ik met een rugzakje naar de start. Ik heb inmiddels de eerste groepen die starten gemist maar ben precies op tijd om Jaap te zien stempelen en ook Ruud zet ik op de foto. Ik loop wat heen en weer tussen stempel en start. De app verteld mij dat Jaap vertrokken is maar Ruud niet. Ik geef het door bij de tijdmeting en even later is hij in ieder geval vertrokken. Ook nog even een appje naar Ruud, misschien kan hij er nog iets aan veranderen. Verder ben ik vooral bezig met iedereen aanmoedigen. De sfeer is fantastisch! Echt super gaaf dat ik dit kan meemaken. En dat is puur omdat ik pas morgen hoef te starten. Als ook Leo van start is gegaan, loop ik moe maar voldaan , klappend en juichend terug langs het parkoers.

De chip in deze kaart doet het uiteindelijk helaas toch niet. Sorry dat ik niet digitaal te volgen was!


Ruud, net voor de start

stempelen

Jaap op weg naar zijn eerste stempel

Monique en Frank

Fabrizio 
Leo staat ongeduldig te trappelen



En hij is weg!

De laatste voorbereidingen


's avonds met het inpakken van de spullen en het smeren van de boterhammen kwam ik erachter dat ik een kabeltje kwijt was van mijn gps. Ik belde met Douwe die verzorging onderweg was voor Ruud. En hij had er nog een liggen. Dus de planning was nu om bij Douwe en Henri een korte pitstop te maken. En dan in 1x doorrijden naar Loudeac.

's ochtends nog een lekke band, mocht toch niet gekker worden. Maar aangezien ik vroeg wakker was, snel gewisseld. En uiteindelijk stond ik als eerste aan de start.

Dit kabeltje dus!


Een goed begin....


Toen ik uiteindelijk aan de start aankwam was ik zeer relaxt. Ik ging gewoon genieten van het geheel. En ik zou wel zien hoever ik zou komen. In ieder geval was mijn doel om Loudeac te halen en dan te kijken of ik weer terug zou rijden (als het heel erg tegenviel) of dat ik wel dacht de rit uit te kunnen rijden. De eerste kilometers gingen heel vlot. Ik probeerde gewoon in mijn ritme te komen. Het begon gelijk met een afdaling en een klim. De meesten reden mij hier direct voorbij in de eerste klim. En na een tijdje haalde ik hen weer in in de afdaling. Zo ging het een tijd door. Ook de racefietsers die 10 minuten later gestart waren begonnen mij op een gegeven moment in te halen. Wel vervelend met afdalen dat ze vaak in grote groepen reden, maar het ging allemaal gemoedelijk. Op een gegeven moment waren de fietsers die in mijn range reden getraind op dat er een velomobiel met een noodgang langs zou komen in de afdaling. En zolang ik bleef doorfietsen ging dat allemaal goed. Totdat ik een korte plaspauze nam na ongeveer 70 km. Toen moest ik weer opnieuw beginnen met racefietsers trainen. Net zoals nadat ik de verzorgingspost voorbij gereden was. Ik moet wel zeggen, dit parkoers lag mij prima.

De start

De eerste fietser die ik inhaal bergop!

Het is echt super mooi om hier te mogen rijden!

Het is net de tour de france, heel veel van dit soort kunstwerken voor Parijs Brest Parijs


Pitstop


Ik kwam in een soort ritme en voor ik het wist was ik al bij Douwe en Henri. Daar even goed kunnen eten, thee drinken, waterzak vullen, spullen opladen kabeltje mee. Ging allemaal helemaal gesmeerd dankzij de top verzorging. Enige is dat ze mij lopend kwamen ophalen bij de route.

Ze hebben er zelf een paar mooie foto's van gemaakt toen ik er was.




De eerste lange klim


Nu kwam een lange klim naar Villaines. Dat viel erg tegen. Maar ik lag doordat ik een eerder stuk sneller was nog prima op schema. In Villaines kreeg ik een interview over mijn fiets. En daarna mocht ik via een kortere weg mijn stempel gaan halen. Met begeleider en al. Erg leuk om mee te maken.

De sfeer en de mensen


Ik begon in te lopen op de 90 uurs groep. Ik kwam al af en toe mensen tegen van die groep in ieder geval, en dat was ook te merken aan het aantal stalletjes en mensen  langs de weg. Ik probeerde in ieder geval in elk dorp een uitstalling aan te doen en een banaan of ander lekkers te eten en zo kon ik ook mijn waterzak op 1,5 liter houden. Dat scheelt toch weer 1,5 kilo. Normaal gooi ik hem vol met 3 liter water, maar dit was gewoon winst met deze heuvels. Verder werden we ook elke kilometer wel aangemoedigd.

Voor het donker nog even een pitstop bij de Mac


Ik dacht voordat het donker wordt moet ik toch ergens even wat eten. En net na Fougeres kwam ik een Mac Donalds tegen. Voorheen at ik hier echt nooit, maar met Randonneurstochten is het fijn als je snel voedsel hebt, want wachten kost tijd. En die wil je liever slapend dan wachtend doorbrengen. En ik had echt even een rustpuntje nodig weer. Na deze korte pauze kon ik er weer tegenaan, en het werd al gauw donker.


Stoeprandje en vermoeidheid


In Tintiniac ging het voor het eerst verkeerd. De route op mijn gps was anders dan we blijkbaar moesten rijden. En het was donker. Er stond een auto langs de kant van de weg die mij verblinde, ik sloeg linksaf, waarop de begeleider bij de auto hard begon te roepen dat ik moest stoppen en omkeren in het frans. Ik begreep dat pas toen ik wat verder doorgereden was. Ik was ook half tegen een stoeprand opgereden omdat hij begon te roepen toen ik net in de bocht was. maar gelukkig zag ik bij de stempelpost niets aan Zoefje. De band was nog heel en de body was geen kras op te zien. Geluk gehad dus. Na een stempel, gelijk door, want ik wilde niet te laat in Loudeac komen. Om 1 uur begon ik vermoeidheidsverschijnselen te krijgen. En zo ook bijna iedere andere fietser! Zo erg, dat ik gewoon nergens een plek kon vinden waar geen fietser in de berm lag, zodat ik kon parkeren voor een paar minuten. Nadat ik uiteindelijk toch een plekje had  gevonden, even de ogen dicht gedaan. En daarna ging het wel weer.

Eerste keer slapen


Rond 3 uur was ik op de camping bij Petra. En na wat dingen regelen en douchen viel ik meteen als een blok in slaap. Ik sliep gewoon door mijn wekker heen en Petra maakte mij gelukkig een half uurtje later wakker. Nou ja, dan maar iets later vertrekken. Ik was zo moe, dat was gewoon nodig.

Deze stond in Loudeac en ben ik daarna nog diverse keren leeg tegengekomen bij stempelposten. Ik heb hem ook zien binnenkomen donderdagavond. Hij reed maar 10 uur buiten de tijd. Maar hij heeft het wel uitgereden dus!


Ik kan niet op gang komen... eerste dip


Buiten nog bezig geweest met remmen stellen en andere dingen. En toen ik weer op weg was liep alles niet lekker, dus nog een keertje eruit om banden op te pompen en mijn risse demper ook wat extra lucht gegeven. En toen ik langs de kant stond werd er opeens getuterd. Ik zag achterop een camperbusje de fiets van Jaap staan. Die was dus uitgestapt. Nou ja, ik was dus heel erg aan het twijfelen, moet ik wel helemaal naar Brest fietsen? Want dit gaat gewoon niet lekker. Ik heb alle schema's laten varen en ben gewoon maar begonnen met genieten. Gewoon korte pauze's en blijven fietsen maar. Elk stalletje stoppen voor wat fruit. En overal gevraagd naar appeltaart. Hopelijk hebben ze dat over 4 jaar ook in de voorraad :-D. Tussen Loudeac en Carhaix zat een "niet zo geheime" controle. Hierna ging het weer wat beter.

In ieder geval wel lekker weer vandaag!


Roc'h Trédudon


Vanaf Carhaix ging het naar mijn gevoel alleen maar omhoog. Blijkbaar was dit de hoogste en de langste klim. Bijna boven heb ik nog ergens een banaan gevraagd en toen mocht ik eindelijk naar beneden. Het leek wel of alle anderen stil stonden. Want dat ging redelijk rap. Ik was in 20 minuten 24 km verder! In Brest op de brug de statie foto's gemaakt natuurlijk! En toen moest ik nog een heel eind door Brest zelf. Dat was minder aangenaam. Bij de stempelpost kom ik de Belg die ik vaker was tegengekomen onderweg al weer tegen. En we besluiten samen ergens wat te gaan eten. Nou dat is niet zo makkelijk blijkbaar. Uiteindelijk vinden we iets waar we pizza kunnen krijgen. En na de maaltijd scheiden onze wegen al snel weer. Die berg op duurt bij mij natuurlijk eeuwig, ook al zegt Guy dat hij niet zo'n klimmer is. Ik ben nog niet boven of het wordt al donker. Had ik toch maar doorgereden. Maar goed, niets aan te doen. Het wordt steeds kouder en uiteindelijk moet ik toch even stoppen om bij te tanken en een kort dutje doen. Met heel veel moeite daal ik af. En ik ben super blij als ik in Carhaix aankom. Ik ben bijna aan het eind van mijn krachten heb ik het idee, ik moet warmte en slaap hebben.
Nu nog de terugweg....

Brest gehaald!


Buiten de tijd rijden


Ik besluit hier te slapen tot het licht wordt. Dat betekent dat ik bewust buiten de tijd ga rijden en dus geen service meer onderweg heb. Hopelijk lukt het me om die tijd weer in te halen. En zo niet ,dan ben ik maar wat later binnen. Ik ga naar de slaapzaal. Na 1,5 uur slapen word ik wakker van de kou. Ik ga eruit, probeer met handen en voeten uit te leggen dat ik moet douchen en dekens nodig heb. Na een douche en met de dekens slaap ik heerlijk tot ik gewekt wordt door persoonlijke wekdienst. Na een gratis ontbijt, rij ik rond 7 uur weer weg samen met een vrouw uit India. Ik voel me een stuk beter. Bij de geheime controle rij ik na mijn stempel meteen door naar Loudeac.

Gratis ontbijt

Traktatie van een mooie zonsopgang!



Een verstandig besluit


Als ik onderweg contact probeer te zoeken met Petra lukt dat niet. En ik probeer via Peter (die is uitgestapt in Loudeac) te regelen dat ik mijn spullen zo snel mogelijk krijg zodat ik niet te veel tijd verlies. Ik heb vooral de accu's nodig en die blijken in de afgesloten ruimte te liggen. Dat zet wel even de wereld op zijn kop. In Loudeac aangekomen krijg ik wederom weer een kou aanval als ik uitstap. En dat zet me aan het denken. Er komt mogelijk nog zo'n koude nacht. En ik denk dat ik hier verstandig moet zijn en dat niet moet willen. Ik neem een verstandig besluit en stop hier. Nadat ik wat ben bijgekomen rij ik naar de camping.

Repatriëring


Ook Petra is van slag en geeft aan rust nodig te hebben. Ik bel Douwe die had aangeboden om mijn fiets mee terug te nemen naar Nederland mocht dat nodig zijn. Hij komt sowieso nog naar Loudeac. Daarna ga ik mijn spullen organiseren en neem mee wat ik echt nodig heb. De rest neemt Douwe dan mee naar Gouda. Als ik gedoucht heb merk ik dat er in mijn handen weinig kracht meer zit. Uitstappen was dus een goed idee. Ik loop naar de stempelpost in Loudeac die nu gesloten blijk. Maar krijg hulp bij het vinden van vervoer en een slaapplaats van een vrouw. Ze zorgt dat ik een app op mijn telefoon installeer waarmee ik in contact kom met iemand die vanaf Loudeac naar een plek in de buurt van Rambouillet rijdt. Ik kan daar mee rijden voor 27 euro! (400 km). We spreken af in de buurt van een hotel. En daar kan ik slapen. Helemaal geweldig! Als ik op mijn hotelkamer ben, duurt het niet lang voor ik slaap. Morgen terug naar Rambouillet.

's avonds....

Mijn heerlijke bed!

's ochtends, ik voel me al iets beter


Terug naar Rambouillet


De vrouw waar ik mee naar Rambouillet mag spreekt hoofdzakelijk Frans, maar met een vertaal app komen we een heel eind. Verder gaat er nog een vrouw mee die naar Rennes moet en wel Engels spreekt. We praten wat en daarna neemt zij nog even rust voordat ze in Rennes is. Hierna gaan we door naar Ablis. Onderweg neem ik contact op met Christiaan, die mij wel kan ophalen in Ablis om naar de camping te gaan. Ik word afgezet bij de Mac Donalds. Niet veel later komen Christiaan en zijn vrouw daar aan. Super bedankt voor het ophalen!

Weerzien en beleven


Op de camping  aangekomen gaat alles in een roes. Ik ben hele stukken kwijt uit mijn herinnering, maar in grote lijnen gaat Ruud opbreken en kunnen Leo en ik nog gebruik maken van zijn kampeerplek tot zaterdag. Leo komt naar de camping en we besluiten nog naar het buffet te gaan wat er 's avonds bij de finish zou zijn. Het is gezellig, we praten met Ian Perry. Een DF rijder uit Groot Brittanië. We genieten met volle teugen van alles wat er nog gebeurt. Voor mij voelt het zelfs een beetje alsof ik toch gefinisht ben. En ik denk met rit die ik gereden heb  en het uitstappen en dingen regelen. Dat dit voor mij ook echt een prestatie is geweest. Ook heel leuk om dit met Leo te delen. Die de rit met vlag en wimpel heeft uitgereden! Als we uiteindelijk op de camping komen is de pizzaria net gesloten. En ik moet dus zonder extra eten naar bed. Maar dat ben ik inmiddels wel gewend.

Daar is ie dan binnen op donderdagavond! De Duitse Quest XS.


Terug naar Nederland


Na een koude nacht sta ik al vroeg op. Ik ga op zoek naar wat te eten en om 8 uur haal ik een stokbrood. De helft eet ik op en de andere helft van het feestmaal breng ik naar Leo. Die is er heel blij mee! Ik praat nog wat met andere mensen op de camping. Een groot deel gaat vandaag vertrekken. We rijden uiteindelijk pas na de middag weg. En na Parijs zoeken we een grote supermarkt op om te tanken en inkopen te doen. Met veel te veel eten rijden we weg. Maar we hebben veel schik. De Parijs Brest Parijs roes is nog niet over. Voor Brussel nemen we een iets langere pauze en daarna komen we even in de file te staan. Maar gelukkig duurt dat niet heel lang. Tegen dat het donker wordt komen we terug in Delfgauw.

De roes begint uit te werken


Ik blijf hier slapen en voel me heel welkom. De volgende ochtend ben ik vroeg wakker en Leo is er ook al uit. We bespreken wat er allemaal is gebeurt. En zo begint het allemaal een plek te krijgen. Daarna pak ik nog even rust. En als ik weer beneden kom, heb ik nog een mooi gesprek met Heleen.

Terug naar Nijmegen


Rond de middag komt Marco mij ophalen. Ik vergeet mijn heuptasje en we moeten nog omkeren maar als we uiteindelijk in de middag bij Marco zijn dan ben ik even helemaal leeg. Die nacht slaap ik super goed. Zondagochtend wordt Zoefje en mijn spullen in Alphen aan den Rijn afgeleverd. Zoefje blijft achter, want ik kan nu niet fietsen. En Marco brengt mij met mijn spullen terug naar Nijmegen. Ook super fijn! Als ik eenmaal thuis ben, wil ik beginnen aan mijn verslag, maar mijn rechterhand voelt niet goed met typen. En dus besluit ik een brace te bestellen via internet. Ik heb ook al met Jaap gebeld, en waarschijnlijk heb ik last van Carpaaltunnelsyndroom. Dit moet gewoon rust hebben vooral.

Bedankt!


Ik wil iedereen bedanken die dit avontuur voor mij mogelijk heeft gemaakt en mij geholpen heeft in welke zin dan ook, voor, tijdens of na Parijs Brest Parijs!