Ardennentrip met Raymond dag 5

 zaterdag 15 augustus 

Ik ben vannacht een paar keer wakker geworden om weer wat meer aan te trekken.  Begon helemaal zonder slaapzak daarna mummyliner.  Even later mummyliner en slaapzak.  En vanochtend om 5 uur moest ik ook nog een jack aantrekken.  Maar uiteindelijk heb ik het niet echt koud gehad. Ik heb dus genoeg bij me voor de warmte.  Buiten is het 14 graden.  In mijn tent 16. Ik heb in dat opzicht een vrij warme tent omdat ie ook niet zo groot is.  Ik ben nu wel blij dat ik altijd eerst blog voordat ik mijn tent uit ga.  Want ik heb eigenlijk nog geen zin om de kou in te gaan.  Mijn fietskleding is ook niet 100% droog.  Wat eigenlijk ritueel is dat ik bijna elke dag in een klam setje start.  Nadat ik klaar ben met bloggen is het in mijn tent al een graad warmer.  Ik ga rustig aan opbreken.  Raymond is eerder wakker dan ik uitgeblogt ben.  En vanochtend zijn we sneller klaar dan de afgelopen dagen.  Al heb ik niet het idee dat we gehaast hebben. We besluiten om de volgende camping over te slaan en door te rijden naar Nederland. Ons vertrek begint meteen met een klim op de camping.  Ik vergeet mijn schuimkap binnen te halen en Raymond die achter mij aankomt neemt hem mee naar boven.  Als ik de container voor het afval heb gevonden kunnen we vertrekken.  We gaan eerst een stukje afdalen en daarna klimmen we in een rustig tempo naar boven.  Ik heb de route niet en wacht een paar keer op Raymond.  Het laatste stuk tot de venbahn klim ik in één keer door.  Raymond wil kijken of we een andere route dan de venbahn kunnen nemen naar mijn route.  Maar als ik zie welke kant hij op wil lijkt me dat geen goed idee. We besluiten om gewoon onze route te volgen.  We dalen heerlijk af.  Mijn handdoeken zijn in mum van tijd droog.  Als het zo doorgaat kan ik de rest ook nog wel droog krijgen.  Ik stop even om was te wisselen.  En als Raymond voorbij komt en ik heb hem bijna bijgehaald stoppen we bij een terrasje.  Ze hebben een groot glas ice tea en apfelstrudel.  Maar helaas ook wespen.  Ik deel mijn taartje met 2 of 3 van hen.  Ze mogen aan de andere kant zitten.  Maar omdat tafeltje wat wiebelig is zijn ze erg nerveus om te blijven zitten.  Raymond heeft z'n taartje op en daarna verplaatsen er 2 naar het bordje van Raymond.  Zodat ik iets meer rust heb om de mijne op te eten.  Overigens wel heel lekker!  Als we klaar zijn voor vertrek kijk ik om me heen en check de buienradar.  Wat ik daar zie is zo heftig dat ik tegen Raymond zeg we moeten hier snel weg en een heel goed schuilplaats vinden.  Het afrekenen duurt lang.  En als we op pad gaan vallen de eerste druppels al.  Gelukkig komen we binnen een paar 100 meter een schuilplaats tegen met een paar tafels.  Kanjer staat er ook nog half onder. We maken het ons gemakkelijk want dit gaat zeker nog een uur duren. Waarschijnlijk wel meer dan een uur.  2 minuten later krijgen we gezelschap van een mountainbiker en daarna een racefietser.  En komt de regen met bakken uit de hemel. Als het even wat minder wordt vertrekken ze beide weer.  Wij blijven lekker zitten doen een kaartspel en kijken meewarig naar de fietsers die af en toe nog langs komen in de stromende regen.  Na 1,5 uur zijn de voorspellingen nog niet veel beter.  Maar omdat het zo goed als droog is op dat moment en we toch verder moeten.  Gaan we op pad. Het valt reuze mee.  Het is eigenlijk super warm en echte regen blijft uit. We verlaten al snel de venbahn en rijden via Raeren richting Hergenrath.  Het laatste stukje is daar wel tricky.  Veel losse stenen die glad zijn door de regen.  Als we in het dorpje aankomen.  Besluiten we om met dit weer gewoon maar de meest efficiënte route te nemen naar onze camping.  We krijgen nog een flinke klim naar Aachen.  En daarna rijden we op de weg om via afdalingen in Vaals aan te komen.  Hierna is het simpel naar Gulpen langs de hoofdweg afdalen.  Als we er bijna zijn plaag ik Raymond nog even door richting de gulpenerberg te rijden. Als het bordje 14% opdoemt slaan we af.  In Gulpen nemen we een lekker ijsje.  En daarna zoeken we een pizzeria op.  Het is echt lang geleden dat ik in Zuid Limburg ben geweest en ik voel me weer helemaal thuis.  De komende dagen gaan we hier wat rondfietsen zonder bagage en ik heb daar al helemaal zin in. Al moet ik zeggen dat de eenzaamheid in de Belgische Ardennen misschien nog wel meer mijn voorkeur had. We klimmen via de ingbergracht naar boven en daarna gaat het licht glooiend naar Sibbe.  Daar heb ik gereserveerd voor ons omdat mijn eigen boerencamping volgeboekt is de komende weken.  Wel echt jammer.  We gaan morgen wel even langs.  Want ik vind het sowieso leuk om de mensen weer eens te zien.  

Camping de Linde is de eerste camping met douche muntjes.  Maar ze hebben wel een leuk terras en een zwembad.  Nadat we de tenten opgezet hebben, en kennis gemaakt te hebben met onze Eindhovense buren, nemen we een duik.  Het is echt heerlijk.  Als we er even later weer uitkomen is het alleen best koud. Daarom maar snel douchen. 's avonds maken we nog een rondje over de camping.  Er staat een wielren gezin.  En als we terug langs onze plek komen staat er een leuk vw camperbusje tegenover ons.  We besluiten na een praatje daar door te lopen naar het terras.  Ik neem een ijsje.  En we gaan bij een stel andere fietsers zitten. We maken het niet laat.  En ik kruip rond half 11 m'n tent in.  

Strava 

Parijs Brest Parijs 2019

Het duurde eventjes...

Ja ik weet het, jullie hebben lang moeten wachten op het verslag van mijn randonneurstocht deze keer. Dat komt voornamelijk omdat ik voor de tocht veel stress heb gehad. En wat vastliep in het verslag dat ik al begonnen was maar niet kon verder typen omdat mijn handen wat aangedaan zijn.

De voorbereidingen

In eerste instantie had ik bedacht om naar de start te fietsen, de tocht te rijden en dan weer terug te fietsen. Maar omdat mijn zus 31 augustus zou gaan trouwen voelde dat te veel als een druk om op tijd  terug te zijn. En daarbij, zou ik dan ook waarschijnlijk niet heel fit meer zijn op de bruiloft. Dus toen ik hoorde dat Leo Bakker alsnog mee kon doen met PBP heb ik hem gelijk gevraagd of mijn fiets ook in zijn busje mee zou kunnen. Ik mocht komen passen met Zoefje. En gelukkig paste het allemaal perfect. Ik gok dat Kanjer niet mee had gekund. Die is 5 cm langer en zoveel ruimte was er denk ik niet over. Ook heb ik een paar spullen afgegeven in Gouda bij Ruud en Petra. Petra zou op het 400 km punt in Loudeac bivakkeren. Ook Randonneurs Nederland stond hier. Dus ik heb ook gebruik gemaakt van hun dropbag service. Het 400 km punt was voor mij tevens een slaapplek. Dus we gingen zien hoe het allemaal zou uitpakken. Ook Christiaan heeft mij geholpen door wat spullen vanuit Arnhem mee te nemen naar Rambouillet. Zodat ik licht kon reizen naar Delfgauw.

Wat gaat er mee

De twee weekend tassen gaan met Christiaan mee, de rest gaat in de velomobiel + nog 1 plasticzak inhoud die met Petra en Ruud mee is.

En uiteraard gaat Zoefje mee!

Op naar Parijs (of Rambouillet eigenlijk)

Omdat Leo vanuit Delfgauw zou vertrekken, moest ik nog wel even die week naar Delfgauw fietsen. Dus ik vertrok op donderdag naar Marco. Na een natte rit met ook nog een lekke band in Woerden, had ik het wel gehad. Toen ik mijn band ging plakken, bleek dat ik de buitenband kapot had gereden!
Dat was even buiten de rekening, en na een hoop telefoontjes hadden ze in Dordrecht nog wel 4 buitenbandjes voor mijn fiets liggen. Helaas niet dezelfde maat als ik erop had liggen, dus ik moest kiezen welke ik mee zou nemen. Uiteindelijk heb ik die 4 reserve maar gewoon in het laadruim van Zoefje gelegd. Want ik wilde toch niet moeten stoppen omdat ik geen reserveband meer had.

En ik had Zoefje zo mooi gewassen voor PBP

Dat is niet zo mooi een gat in mijn buitenband!

Onderweg naar Leo

Vrijdagmiddag naar Leo gefietst. En toen nog samen aan het prutsen geweest met fietsen en banden etc. Nou ja, uiteindelijk stond rond 22 uur de bus klaar voor vertrek. 's ochtends alleen nog even pannekoeken halen en dan konden we via Dordrecht naar Parijs. Fijn dat Zoefje binnen in de bus stond, want onderweg hadden we de nodige buien. 

Op een gegeven moment moesten we door een tunnel die maar net hoog genoeg was voor de bus. Een van de mindere momenten. Voelt toch een beetje alsof je geplet gaat worden..... Uiteindelijk reden we ook nog verkeerd omdat de gps uitviel en we de afslag die we moesten hebben misten. Maar na een kleine omweg kwamen we uiteindelijk op bestemming Camping Huttopia.

De lage tunnel

Hopelijk wordt het weer de komende week beter...

Verzuipen op de camping

We waren precies op tijd voor de dropbag service, maar mijn tassen die met Christiaan mee zouden komen waren er nog niet. Dus wel alvast de fiets met mijn spullen uit de bus gehaald, maar nog even afwachten. Peter was er ook en had wat problemen met zijn gps. Die wilde niet meer opladen. Dus ik heb hem mijn reserve gps geleend, die ik speciaal had aangeschaft voor pbp (was een tweede handse aanbieding van de gps winkel). Hij was super blij. En toen mijn spullen er waren en ik alles in mijn dropbag had gedaan. Liepen we samen de camping op zoek naar  de plek waar ik mijn tent op mocht zetten (bij Ruud op de plek). Nou, dat was eigenlijk niet echt een kampeerplek maar eerder 1 grote modderpoel. Uiteindelijk nog wel een plekje gevonden waar Peter met veel moeite wat haringen voor mij de grond in kreeg. Veel te stenige ondergrond. Maar goed, mijn tent stond in ieder geval, dus ik kon mijn spullen kwijt. Peter ging vrij snel weer terug naar zijn huisje. En Ruud kwam niet veel later ook terug op de camping. Daarna samen met Flip en Ruud pizza gegeten. En toen we even bij Monique op de thee gingen was ook Leo weer  terug van de bike check. Uiteindelijk gingen we niet al te laat allemaal richting bed. Nou ja, het regende dus de hele tijd al, maar nu was er een soort van grote plas net naast mijn tent ontstaan. Uit voorzorg toch maar alle spullen uit de tent. En een droge slaapplek opgezocht. Op zich nog heel goed geslapen.

Dropbag service 

hm, en het blijft maar regenen.....

Bike check dag, Foto moment en uitzwaaien

Zaterdag was voor de meeste mensen Bike Check dag. Maar aangezien ik samen met nog 900 anderen pas op maandagochtend zou starten, was dat voor mij op zondag. 's ochtends was het erg regenachtig, net als dat het de hele zaterdag was geweest,  maar toen het even droog was ben ik maar gelijk in de fiets gesprongen om naar mijn bike check te gaan. Dat was maar goed ook, want toen ik weer terug kwam regende het weer en dat hield niet op voor 1 uur. Daarna spullen gepakt en zo achtergelaten dat ik erbij zou kunnen als ik eerder terug zou zijn dan Ruud. Dan op zoek naar het busje van Leo, dat super ver weg staat ineens. Dus tegen de tijd dat ik weet waar het is moeten we alweer door naar de foto. Die blijkt op een andere plek te zijn, maar we zijn gelukkig nog wel op tijd. Na de foto wil ik achter Leo aan rijden, maar blijk ik een lekke band te hebben. Ik bel hem dat ik even mijn band wissel en er dan achteraan kom. Uiteindelijk wordt alles een chaos en als ik weer heel bij de bus beland besluit ik om de rest van de dag alles lopend te gaan doen. Mijn fiets is niet veilig in deze chaos. Nadat ik hem onder zeil heb gezet wandel ik met een rugzakje naar de start. Ik heb inmiddels de eerste groepen die starten gemist maar ben precies op tijd om Jaap te zien stempelen en ook Ruud zet ik op de foto. Ik loop wat heen en weer tussen stempel en start. De app verteld mij dat Jaap vertrokken is maar Ruud niet. Ik geef het door bij de tijdmeting en even later is hij in ieder geval vertrokken. Ook nog even een appje naar Ruud, misschien kan hij er nog iets aan veranderen. Verder ben ik vooral bezig met iedereen aanmoedigen. De sfeer is fantastisch! Echt super gaaf dat ik dit kan meemaken. En dat is puur omdat ik pas morgen hoef te starten. Als ook Leo van start is gegaan, loop ik moe maar voldaan , klappend en juichend terug langs het parkoers.

De chip in deze kaart doet het uiteindelijk helaas toch niet. Sorry dat ik niet digitaal te volgen was!

Ruud, net voor de start

stempelen

Jaap op weg naar zijn eerste stempel

Monique en Frank

Fabrizio 

Leo staat ongeduldig te trappelen

En hij is weg!

De laatste voorbereidingen

's avonds met het inpakken van de spullen en het smeren van de boterhammen kwam ik erachter dat ik een kabeltje kwijt was van mijn gps. Ik belde met Douwe die verzorging onderweg was voor Ruud. En hij had er nog een liggen. Dus de planning was nu om bij Douwe en Henri een korte pitstop te maken. En dan in 1x doorrijden naar Loudeac.

's ochtends nog een lekke band, mocht toch niet gekker worden. Maar aangezien ik vroeg wakker was, snel gewisseld. En uiteindelijk stond ik als eerste aan de start.

Dit kabeltje dus!

Een goed begin....

Toen ik uiteindelijk aan de start aankwam was ik zeer relaxt. Ik ging gewoon genieten van het geheel. En ik zou wel zien hoever ik zou komen. In ieder geval was mijn doel om Loudeac te halen en dan te kijken of ik weer terug zou rijden (als het heel erg tegenviel) of dat ik wel dacht de rit uit te kunnen rijden. De eerste kilometers gingen heel vlot. Ik probeerde gewoon in mijn ritme te komen. Het begon gelijk met een afdaling en een klim. De meesten reden mij hier direct voorbij in de eerste klim. En na een tijdje haalde ik hen weer in in de afdaling. Zo ging het een tijd door. Ook de racefietsers die 10 minuten later gestart waren begonnen mij op een gegeven moment in te halen. Wel vervelend met afdalen dat ze vaak in grote groepen reden, maar het ging allemaal gemoedelijk. Op een gegeven moment waren de fietsers die in mijn range reden getraind op dat er een velomobiel met een noodgang langs zou komen in de afdaling. En zolang ik bleef doorfietsen ging dat allemaal goed. Totdat ik een korte plaspauze nam na ongeveer 70 km. Toen moest ik weer opnieuw beginnen met racefietsers trainen. Net zoals nadat ik de verzorgingspost voorbij gereden was. Ik moet wel zeggen, dit parkoers lag mij prima.

De start

De eerste fietser die ik inhaal bergop!

Het is echt super mooi om hier te mogen rijden!

Het is net de tour de france, heel veel van dit soort kunstwerken voor Parijs Brest Parijs

Pitstop

Ik kwam in een soort ritme en voor ik het wist was ik al bij Douwe en Henri. Daar even goed kunnen eten, thee drinken, waterzak vullen, spullen opladen kabeltje mee. Ging allemaal helemaal gesmeerd dankzij de top verzorging. Enige is dat ze mij lopend kwamen ophalen bij de route.

Ze hebben er zelf een paar mooie foto's van gemaakt toen ik er was.

De eerste lange klim

Nu kwam een lange klim naar Villaines. Dat viel erg tegen. Maar ik lag doordat ik een eerder stuk sneller was nog prima op schema. In Villaines kreeg ik een interview over mijn fiets. En daarna mocht ik via een kortere weg mijn stempel gaan halen. Met begeleider en al. Erg leuk om mee te maken.

De sfeer en de mensen

Ik begon in te lopen op de 90 uurs groep. Ik kwam al af en toe mensen tegen van die groep in ieder geval, en dat was ook te merken aan het aantal stalletjes en mensen  langs de weg. Ik probeerde in ieder geval in elk dorp een uitstalling aan te doen en een banaan of ander lekkers te eten en zo kon ik ook mijn waterzak op 1,5 liter houden. Dat scheelt toch weer 1,5 kilo. Normaal gooi ik hem vol met 3 liter water, maar dit was gewoon winst met deze heuvels. Verder werden we ook elke kilometer wel aangemoedigd.

Voor het donker nog even een pitstop bij de Mac

Ik dacht voordat het donker wordt moet ik toch ergens even wat eten. En net na Fougeres kwam ik een Mac Donalds tegen. Voorheen at ik hier echt nooit, maar met Randonneurstochten is het fijn als je snel voedsel hebt, want wachten kost tijd. En die wil je liever slapend dan wachtend doorbrengen. En ik had echt even een rustpuntje nodig weer. Na deze korte pauze kon ik er weer tegenaan, en het werd al gauw donker.

Stoeprandje en vermoeidheid

In Tintiniac ging het voor het eerst verkeerd. De route op mijn gps was anders dan we blijkbaar moesten rijden. En het was donker. Er stond een auto langs de kant van de weg die mij verblinde, ik sloeg linksaf, waarop de begeleider bij de auto hard begon te roepen dat ik moest stoppen en omkeren in het frans. Ik begreep dat pas toen ik wat verder doorgereden was. Ik was ook half tegen een stoeprand opgereden omdat hij begon te roepen toen ik net in de bocht was. maar gelukkig zag ik bij de stempelpost niets aan Zoefje. De band was nog heel en de body was geen kras op te zien. Geluk gehad dus. Na een stempel, gelijk door, want ik wilde niet te laat in Loudeac komen. Om 1 uur begon ik vermoeidheidsverschijnselen te krijgen. En zo ook bijna iedere andere fietser! Zo erg, dat ik gewoon nergens een plek kon vinden waar geen fietser in de berm lag, zodat ik kon parkeren voor een paar minuten. Nadat ik uiteindelijk toch een plekje had  gevonden, even de ogen dicht gedaan. En daarna ging het wel weer.

Eerste keer slapen

Rond 3 uur was ik op de camping bij Petra. En na wat dingen regelen en douchen viel ik meteen als een blok in slaap. Ik sliep gewoon door mijn wekker heen en Petra maakte mij gelukkig een half uurtje later wakker. Nou ja, dan maar iets later vertrekken. Ik was zo moe, dat was gewoon nodig.

Deze stond in Loudeac en ben ik daarna nog diverse keren leeg tegengekomen bij stempelposten. Ik heb hem ook zien binnenkomen donderdagavond. Hij reed maar 10 uur buiten de tijd. Maar hij heeft het wel uitgereden dus!

Ik kan niet op gang komen... eerste dip

Buiten nog bezig geweest met remmen stellen en andere dingen. En toen ik weer op weg was liep alles niet lekker, dus nog een keertje eruit om banden op te pompen en mijn risse demper ook wat extra lucht gegeven. En toen ik langs de kant stond werd er opeens getuterd. Ik zag achterop een camperbusje de fiets van Jaap staan. Die was dus uitgestapt. Nou ja, ik was dus heel erg aan het twijfelen, moet ik wel helemaal naar Brest fietsen? Want dit gaat gewoon niet lekker. Ik heb alle schema's laten varen en ben gewoon maar begonnen met genieten. Gewoon korte pauze's en blijven fietsen maar. Elk stalletje stoppen voor wat fruit. En overal gevraagd naar appeltaart. Hopelijk hebben ze dat over 4 jaar ook in de voorraad :-D. Tussen Loudeac en Carhaix zat een "niet zo geheime" controle. Hierna ging het weer wat beter.

In ieder geval wel lekker weer vandaag!

Roc'h Trédudon

Vanaf Carhaix ging het naar mijn gevoel alleen maar omhoog. Blijkbaar was dit de hoogste en de langste klim. Bijna boven heb ik nog ergens een banaan gevraagd en toen mocht ik eindelijk naar beneden. Het leek wel of alle anderen stil stonden. Want dat ging redelijk rap. Ik was in 20 minuten 24 km verder! In Brest op de brug de statie foto's gemaakt natuurlijk! En toen moest ik nog een heel eind door Brest zelf. Dat was minder aangenaam. Bij de stempelpost kom ik de Belg die ik vaker was tegengekomen onderweg al weer tegen. En we besluiten samen ergens wat te gaan eten. Nou dat is niet zo makkelijk blijkbaar. Uiteindelijk vinden we iets waar we pizza kunnen krijgen. En na de maaltijd scheiden onze wegen al snel weer. Die berg op duurt bij mij natuurlijk eeuwig, ook al zegt Guy dat hij niet zo'n klimmer is. Ik ben nog niet boven of het wordt al donker. Had ik toch maar doorgereden. Maar goed, niets aan te doen. Het wordt steeds kouder en uiteindelijk moet ik toch even stoppen om bij te tanken en een kort dutje doen. Met heel veel moeite daal ik af. En ik ben super blij als ik in Carhaix aankom. Ik ben bijna aan het eind van mijn krachten heb ik het idee, ik moet warmte en slaap hebben.

Nu nog de terugweg....

Brest gehaald!

Buiten de tijd rijden

Ik besluit hier te slapen tot het licht wordt. Dat betekent dat ik bewust buiten de tijd ga rijden en dus geen service meer onderweg heb. Hopelijk lukt het me om die tijd weer in te halen. En zo niet ,dan ben ik maar wat later binnen. Ik ga naar de slaapzaal. Na 1,5 uur slapen word ik wakker van de kou. Ik ga eruit, probeer met handen en voeten uit te leggen dat ik moet douchen en dekens nodig heb. Na een douche en met de dekens slaap ik heerlijk tot ik gewekt wordt door persoonlijke wekdienst. Na een gratis ontbijt, rij ik rond 7 uur weer weg samen met een vrouw uit India. Ik voel me een stuk beter. Bij de geheime controle rij ik na mijn stempel meteen door naar Loudeac.

Gratis ontbijt

Traktatie van een mooie zonsopgang!

Een verstandig besluit

Als ik onderweg contact probeer te zoeken met Petra lukt dat niet. En ik probeer via Peter (die is uitgestapt in Loudeac) te regelen dat ik mijn spullen zo snel mogelijk krijg zodat ik niet te veel tijd verlies. Ik heb vooral de accu's nodig en die blijken in de afgesloten ruimte te liggen. Dat zet wel even de wereld op zijn kop. In Loudeac aangekomen krijg ik wederom weer een kou aanval als ik uitstap. En dat zet me aan het denken. Er komt mogelijk nog zo'n koude nacht. En ik denk dat ik hier verstandig moet zijn en dat niet moet willen. Ik neem een verstandig besluit en stop hier. Nadat ik wat ben bijgekomen rij ik naar de camping.

Repatriëring

Ook Petra is van slag en geeft aan rust nodig te hebben. Ik bel Douwe die had aangeboden om mijn fiets mee terug te nemen naar Nederland mocht dat nodig zijn. Hij komt sowieso nog naar Loudeac. Daarna ga ik mijn spullen organiseren en neem mee wat ik echt nodig heb. De rest neemt Douwe dan mee naar Gouda. Als ik gedoucht heb merk ik dat er in mijn handen weinig kracht meer zit. Uitstappen was dus een goed idee. Ik loop naar de stempelpost in Loudeac die nu gesloten blijk. Maar krijg hulp bij het vinden van vervoer en een slaapplaats van een vrouw. Ze zorgt dat ik een app op mijn telefoon installeer waarmee ik in contact kom met iemand die vanaf Loudeac naar een plek in de buurt van Rambouillet rijdt. Ik kan daar mee rijden voor 27 euro! (400 km). We spreken af in de buurt van een hotel. En daar kan ik slapen. Helemaal geweldig! Als ik op mijn hotelkamer ben, duurt het niet lang voor ik slaap. Morgen terug naar Rambouillet.

's avonds....

Mijn heerlijke bed!

's ochtends, ik voel me al iets beter

Terug naar Rambouillet

De vrouw waar ik mee naar Rambouillet mag spreekt hoofdzakelijk Frans, maar met een vertaal app komen we een heel eind. Verder gaat er nog een vrouw mee die naar Rennes moet en wel Engels spreekt. We praten wat en daarna neemt zij nog even rust voordat ze in Rennes is. Hierna gaan we door naar Ablis. Onderweg neem ik contact op met Christiaan, die mij wel kan ophalen in Ablis om naar de camping te gaan. Ik word afgezet bij de Mac Donalds. Niet veel later komen Christiaan en zijn vrouw daar aan. Super bedankt voor het ophalen!

Weerzien en beleven

Op de camping  aangekomen gaat alles in een roes. Ik ben hele stukken kwijt uit mijn herinnering, maar in grote lijnen gaat Ruud opbreken en kunnen Leo en ik nog gebruik maken van zijn kampeerplek tot zaterdag. Leo komt naar de camping en we besluiten nog naar het buffet te gaan wat er 's avonds bij de finish zou zijn. Het is gezellig, we praten met Ian Perry. Een DF rijder uit Groot Brittanië. We genieten met volle teugen van alles wat er nog gebeurt. Voor mij voelt het zelfs een beetje alsof ik toch gefinisht ben. En ik denk met rit die ik gereden heb  en het uitstappen en dingen regelen. Dat dit voor mij ook echt een prestatie is geweest. Ook heel leuk om dit met Leo te delen. Die de rit met vlag en wimpel heeft uitgereden! Als we uiteindelijk op de camping komen is de pizzaria net gesloten. En ik moet dus zonder extra eten naar bed. Maar dat ben ik inmiddels wel gewend.

Daar is ie dan binnen op donderdagavond! De Duitse Quest XS.

Terug naar Nederland

Na een koude nacht sta ik al vroeg op. Ik ga op zoek naar wat te eten en om 8 uur haal ik een stokbrood. De helft eet ik op en de andere helft van het feestmaal breng ik naar Leo. Die is er heel blij mee! Ik praat nog wat met andere mensen op de camping. Een groot deel gaat vandaag vertrekken. We rijden uiteindelijk pas na de middag weg. En na Parijs zoeken we een grote supermarkt op om te tanken en inkopen te doen. Met veel te veel eten rijden we weg. Maar we hebben veel schik. De Parijs Brest Parijs roes is nog niet over. Voor Brussel nemen we een iets langere pauze en daarna komen we even in de file te staan. Maar gelukkig duurt dat niet heel lang. Tegen dat het donker wordt komen we terug in Delfgauw.

De roes begint uit te werken

Ik blijf hier slapen en voel me heel welkom. De volgende ochtend ben ik vroeg wakker en Leo is er ook al uit. We bespreken wat er allemaal is gebeurt. En zo begint het allemaal een plek te krijgen. Daarna pak ik nog even rust. En als ik weer beneden kom, heb ik nog een mooi gesprek met Heleen.

Terug naar Nijmegen

Rond de middag komt Marco mij ophalen. Ik vergeet mijn heuptasje en we moeten nog omkeren maar als we uiteindelijk in de middag bij Marco zijn dan ben ik even helemaal leeg. Die nacht slaap ik super goed. Zondagochtend wordt Zoefje en mijn spullen in Alphen aan den Rijn afgeleverd. Zoefje blijft achter, want ik kan nu niet fietsen. En Marco brengt mij met mijn spullen terug naar Nijmegen. Ook super fijn! Als ik eenmaal thuis ben, wil ik beginnen aan mijn verslag, maar mijn rechterhand voelt niet goed met typen. En dus besluit ik een brace te bestellen via internet. Ik heb ook al met Jaap gebeld, en waarschijnlijk heb ik last van Carpaaltunnelsyndroom. Dit moet gewoon rust hebben vooral.

Bedankt!

Ik wil iedereen bedanken die dit avontuur voor mij mogelijk heeft gemaakt en mij geholpen heeft in welke zin dan ook, voor, tijdens of na Parijs Brest Parijs!

Vakantie deel 3

Zie ook deel 1 en deel 2

Dag 7: Vlissingen - Philipine

Die nacht slaap ik heel slecht, toch nog ergens bang dat mijn fiets gestolen wordt. Onder anderen omdat er ook nog 3 scooters waren die mij achtervolgenden toen ik onderweg was. Gelukkig staat mijn fiets er de volgende dag nog.

Blij dat ik Kanjer weer terugvind

Ik rij met al m'n spullen om half 10 de veerboot op naar Breskens. Ik heb besloten dat ik deze vakantie niet meer met Kanjer in Vlissingen overnacht.

Kanjer aan boord

In Breskens staat Joop al op mij te wachten. En hij vertelt wat zijn plan is. Ik besluit om in Philipine bij hen te blijven slapen. Dat geeft rust en dan kan ik vanuit daar ook plannen hoe de dag van morgen eruit gaat zien.

Joop rijdt voorop en ik volg, mooie route langs de kust en door de duinen

niet alle paden zijn verhard of zo breed, maar Joop maakt daar geen punt van of je daar wel overheen kunt met een velomobiel in het zomerseizoen

We rijden overigens niet direct naar Philipine maar doen een toer door Zeeuws Vlaanderen en België. Erg leuk, al merk ik wel dat mijn vering niet echt berekend is op de Belgische wegen. Misschien moet ik daar toch nog eens naar kijken. Of toch de veer van Johan erin zetten. Die reed vorige keer ook een stuk lekkerder dan de mijne. Blijkbaar zit daar toch nog veel verschil in.

We pikken ook nog een  terrasje onderweg. Deze ooievaar komt precies langs als ik weer in wil gaan stappen.

In Philipine zie ik Anita ook, en zoon Jan is ook aanwezig. We lunchen met z'n allen en daarna ga ik douchen en mijn kleding wassen. Aangezien Joop nog een toer voor vanavond heeft gepland en ik niet veel geslapen heb ga ik eerst nog een uurtje liggen. 

Na de avondmaaltijd is de fietskleding alweer droog en gaan we met zn drieen op pad (Joop, Anita en ik). De zon is redelijk fel, dus het voorbedachte rondje is niet handig en er wordt een aanpassing gemaakt. Tegen dat het donker wordt zijn we weer terug.

leuk, zo met 3 oranje fietsen naast elkaar :-D

Dag 8 : Philipine - Middelburg - Goirle

Na een heerlijke nachtrust in een goed bed ga ik uitgerust op pad, met de routebeschrijving van Joop naar de veerboot terug. In Breskens rij ik nog 1x verkeerd, maar dan ben ik er en ook geen moment te vroeg, want er staat al een hele rij fietsers bij de kassa. Als ik binnen ben rij ik mijn fiets direct achteruit de sluis in. Ik heb inmiddels geleerd dat ik er toch weer aan dezelfde kant uit moet, dus dan kan mijn fiets maar beter direct in de  goede richting voor de uitgang staan.

Als ik vanaf Vlissingen weer onderweg ben naar Middelburg belt Sake mij op. Maar ik wil om 11 uur daar zijn dus rij even door en bel hem later terug. In Middelburg haal ik mijn verstelde kleding op en ga ik samen met Sandra nog even buurten bij Cynthia en Louis (die mij 2 dagen geleden heeft gered).

Niet veel later vertrek ik weer ditmaal richting Goirle. Ik heb bij de Oesterdam afgesproken met Bert en Sake blijkt vandaag vrij te hebben en wil wel een stuk meerijden vanaf Goes dus ik app hem de route en geef hem een Glympse als ik wegrij uit Middelburg die ik ook direct doorstuur naar Bert.

Iets nadat ik Goes gepasseerd ben staat Sake aan de overkant van een weg te zwaaien, midden in de brandende zon. Ik roep hem toe dat we even doorrijden en dan ergens in de schaduw stoppen. Niet veel verder staan we even stil op het fietspad in de schaduw om elkaar te kunnen begroeten. Sake ken ik van het ligfietsers.nl forum. Erg leuk om zo weer nieuwe ligfietsers te treffen. Hij heeft zijn hele nette gele Strada nog niet zo lang. En deze heeft nog weinig kilometers en is ook nog niet zo oud. Dat is ook zeker wel te zien, hij ziet er nog spik en span uit.

Sake rijdt een stukje voorop om een betere route te rijden

Onderweg naar Bert

Als we weer verder rijden wordt het al snel nog warmer. En Bert heeft er de sokken in en is ineens al veel eerder bij het trefpunt, dus hij rijdt ons tegemoet. In de buurt van Rilland treffen we elkaar en we besluiten om te kijken of er daar een terrasje open is. Na nog een bijna valpartij van Bert door mijn schuld komen we gelukkig allemaal heel aan. Het terrasje is heerlijk koel. De eigenaresse is wel geinteresseerd in onze velomobielen. Haar man blijkt ook iets te hebben met kleine voertuigjes al wordt het me niet helemaal duidelijk wat het is als ze me een foto laat zien.

Vertrek vanaf het terrasje

Als we weer verder rijden slaat Bert bij de Oesterdam weer af richting zijn vakantie adres. Ik rij samen met Sake nog een heel stuk door. Ik moet wel zeggen dat er echt mooie stukken bij zitten. Glooiende fietspaden door veel groen. Erg leuk om te rijden, maar ook wel vermoeiend. Ondanks dat het wat koeler is door de begroeiing begint de warmte me toch op te breken. In Nispen slaat Sake af richting Essen en rij ik alleen verder.

Zon en schaduw wisselen elkaar af

Wel mooie weggetjes

Als ik na 159 km in Goirle aankom ben ik even helemaal op. Mijn vrienden op de fiets adres is een aardige vrouw die wat vrienden op bezoek heeft. Ik voel me gelijk helemaal thuis.

Na thee, douche en even bijkom tijd ben ik wel weer zo fit dat ik lekker even naar het dorp loop om daar te genieten van een paar welverdiende frietjes en wat verse groenten salade.

Als ik weer terug ben kan ik nog even thee drinken met de mensen in de achtertuin. Ik maak het niet heel laat, maar door de warmte kan ik niet zo goed slapen, ondanks dat er een ventilator in mijn kamer staat.

Dag 9: Goirle - Eindhoven - Nijmegen

Ik ben ook weer vroeg wakker, maar voel me wel uitgeslapen. Om 9 uur zit ik na een heerlijk ontbijt en even gezellig kletsen met Ans weer in de fiets. Mijn planning was om een paar dagen in Eindhoven door te brengen, maar omdat ik dat nu niet ga doen wil ik toch nog wel even bij Raymond langs fietsen. En eventueel samen naar Nijmegen fietsen vanaf daar. Ik ben rond kwart voor 11 bij hem. Hij is nog bezig met wat ladefrontjes lakken. Daarna gaan we brood halen en brunchen.

Raymond wil wel een stukje meefietsen, maar helemaal naar Nijmegen ziet ie niet zitten. Achteraf moet ik zeggen dat ik weinig tijd voor mezelf heb genomen deze vakantie en dat het ook wel heerlijk was dat ik nog 2 dagen alleen had.

Raymond mag de stoplichten bedienen

We besluiten om in Son en Breugel een ijsje te gaan eten. Na een tijdje op het terras te hebben gehangen rijden we beiden een andere kant uit. Ik ga door naar Nijmegen en Raymond rijdt weer richting Eindhoven.

Warm!

De rit naar Nijmegen probeer ik zo snel mogelijk te doen, want het is super warm. Als ik uiteindelijk rond 17 uur aankom ben ik totaal uitgeput. Ik besluit dat morgen een echte rustdag gaat worden. Welverdiend uitrusten van mijn vakantie!